12-07-07
Don't cry for me Argentina, the truth is that is never left you!
Haal de zakdoeken maar boven want dit wordt mijn laatste, officiele bericht over mijn uitwisselingsjaar in Argentinië!Wat zou een bericht zijn zonder Ale-nieuws? De 21-jarige jongeman bevindt zich weer in La Rioja na een 6 maand door te brengen in San Luis. Daar studeerde hij psychologie maar kon nog steeds niet wennen aan zijn nieuwe verblijfplaats en komt dus weer in zijn geboortestad wonen. Zijn doel : Werk zoeken en psychologie verder studeren, maar dan wel in La Rioja. Sinds begin juni huppelt hij weer rond in mijn omgeving. Het laatste weerzien was nogal pijnlijk geweest want ik had hem hard gemist en vice-versa. Slechts enkele dagen na zijn komst, zag ik hem opnieuw. Zijn jongere broer, Guza, werd die zondag 20 en dat werd gevierd! Al van in de namiddag hadden de jongens zich verzameld aan het winkeltje van mijn mama, waar liters alcohol gekocht werden en de maraton werd ingezet! Ik kwam in de vroege avond toe. Guza nodigde de jongens uit om in zijn huis hamburgers te gaan eten. Ik was een van de uitgenodigden. Er waren veel onbekende aanwezigen dus bleef ik met mijn zusjes tv kijken in oma’s stekje. Rafael kwam mijn rust verstoren en dwong me naar Guza te gaan. Okeeee! We klopten aan de deur. Een klasgenote, Marita, deed open. ‘Heee, Tine, wat doe jij hier?’ Ik bleef plakken bij haar en Ale’s mama, die niet zo gebrand was me terug te zien… Ale kwam binnen en begroette me. Ik bleef enkele uren praten met de familie en voegde me bij de mannelijke bevolking eenmaal mijn vriendin wegging. Er was een groepje gevormd : enkele aangeschoten jongens kraaiden met de folkloremuziek mee. Edu als ‘dj van de avond’, geplaatst achter zijn computer om de muziek te regelen, werd van blauw naar paars naar oranje van de helse kou. Ale was druk in gesprek met een vriend, Juan stond weg te schimmelen van de verveling. Ivan voegde zich bij ons, Daniel ging gaan slapen. Het was bijna 3 uur in de morgen. Ik verveelde mij te pletter en wou naar Alejandra (van de lomiteria) haar verjaardagsfeestje gaan. Daar trok ik heen met Edu, Gringo, Ivan en Gaston. Ricky, Sergio, nonkel Jose Luis en papa Hugo waren ook van de partij. Mijn gsm ging af : een berichtje. Onbekend nummer. ‘Ik ben Ale; bel me.’ Ik vroeg me eventjes af wat er zou zijn, besliste me er niets van aan te trekken en feestte verder.Tegen 5 uur had Gaston er genoeg van. Ik bleef in oma’s huis slapen en moest ik ook mee. Die dag zag ik Ale terug. ‘Heb je m’n berichtje niet gehad gisteren?’ ‘Ahh, ik was niet zeker of jij het wel was.’ ‘Ja, ik wou eens serieus met je praten.’ Ik vroeg niet verder. Er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht opnieuw in dezelfde situatie te hervallen. Ik ging in een maandje terug naar België en zou in een hele tijd niet terug kunnen komen. En hij moest bovendien terug naar San Luis (Hij had nog niet aangekondigd in La Rioja te blijven). De volgende dagen zag ik hem nog een aantal keren. De 17e was vadertjesdag. Er werd asado gehouden en de hele familie was van de partij. Nonkel Jorge had een verrassing voor mij, maar snel kwam ik erachter dat het hersens waren! Ik weigerde het op te eten…Hij lachtte. Ook andere organen lagen op de asado, waar iedereen rijkelijk van smulde. Na de maaltijd ging ik met Edu, Juan en Rafael iets gaan drinken aan het winkeltje van mijn mama. Later kwam Ale. De maandag was er geen school wegens de ‘dag van de vlag’ dus mocht ik weggaan met de jongens. Garza, die nu psychologie studeert in Cordoba, was voor het verlengd weekend in La Rioja te vinden. Hij, Ivan, Juan en ik gingen een ritje maken in de auto. Ale en Gringo sprintten naar de auto toe om mee te gaan. Zo reden we enkele uurtjes rond, hielden we een stop bij een feestje en om 4 uur was ik alweer thuis.Woensdagavond speelde de ‘Boca Juniors’ de finale in het tornooi ‘La Copa Libertadores’ (vergelijkbaar met de ‘Champions League’ maar dan van Latijns-Amerika). De tegenpartij die avond was de Brasiliaanse ploeg ‘Gremio’. De jongens stroomden één voor één toe. Boca scoorde, de jongens gingen uit hun dak.Ale stond op Edu’s bed te springen, Edu klopte met de stoel op de grond, Mouqui sloeg op de muur; elk van hen barstte schreeuwend los. En nogmaals. Boca won met 2-0. Dit betekende slechts één ding : Feestje in de ‘plaza’. De Boca truitjes werden aangetrokken. ‘Ga maar!’ : riep mama. Auto’s en moto’s reden toeterend in de straten rond, de blauw-gele vlag showend. De plaza liep na enkele minuten al vol met Bocafans, gekleed en geverfd in de kleuren van hun favoriete ploeg. Er werd vuurwerk afgeschoten, de fans zongen de liederen van hun ploeg. Ik en mijn gsm waren onafscheidelijk. Ik kreeg talrijke berichtjes toegestuurd van m’n vriendinnen, me feliciterend met mijn 19e levensjaar. Na een uurtje keerden we terug naar de lomiteria. M’n zusje waren daarheen gekomen om me een gelukkige verjaardag te wensen. Mama was druk in de weer empanada’s te bereiden voor maar verjaardagsfeestje. Eenmaal klaar, gingen we naar huis. Nog enkele wensen van Marcos en Gustavo, die een ei op mijn hoofd openklopten. Ik nam nog vlug een douche en schrobbte het ei van mijn jas af. Om 7 uur stond ik op :school!! Ik kwam te laat, wééral! Ik sprintte de school binnen en snelde naar mijn klas. Ik betrad de aula, mijn klasgenoten begonnen te zingen :’ Que los cumplas feliz, que los cumplas feliz…’ Enkele klasgenoten stonden recht, gaven me zoenen en wensten me een gelukkige verjaardag. Mijn vriendinnen overhandigden me een grootte Simpsonsdoos ; ‘het cadeau’. Inhoud : een mooi, houten kader met een zotte foto van mijzelf, een Bocahoed, fernet, alfajores, een kaartspel, prachtige kaartjes… Kortom, verschillende Argentijnse specialiteiten! Na school ging ik met een achttiental schoolmaatjes naar de lomiteria, die mijn ouders bij deze gelegenheid ’s middags openden. Oma had het bereiden van de empanada’s op haar genomen, mama was alvast haar beste kookkunsten aan het bovenhalen in het maken van heerlijke hamburgers, Edu zorgde voor de muziek, Gladys schikte de tafels en stoelen. Mijn familie en de jongens waren natuurlijk ook van de partij. We aten empanada’s en hamburgers. Voor de lemon pie, gemaakt door mama’s magische handen, en de heerlijke Wallmarkttaart geserveerd werden werd ik naar buiten geroepen. Daar stonden de jongens en mijn kleine zusjes met eieren in de handen, klaar om in aanval te gaan… op mij! Vervolgens werd er een zak met bloem over mijn hoofd opengescheurd. Dit is een ‘traditie’ die bij de vijftiende verjaardag van meisjes wordt uitgevoerd. Waarom zou een Belg het niet ondergaan? Daarna riep mama Kiki ons binnen om te smullen van de taarten. Iedereen zong en ik blies de kaarsjes uit. Na de taart trokken mijn schoolmaatjes stilletjesaan naar huis, en ik bleef achter bij de jongens en nonkel ‘Gallego’ (Spanjaard). We dronken fernet tot de lomiteria voor de klanten geopend moest worden, en tot de geur van eieren pas echt door begon te dringen. Ik ging thuis douchen en wandelde terug naar oma’s huis. Ik wou uitgaan. Edu had de volgende dag exames, Juan was moe, en Ale liep op dat moment niet in de buurt rond… De vermoeidheid werd te zwaar. Ik ging slapen… en ging de volgende dag ook niet naar school. In de vroege avond was ik op weg naar de lomiteria toen ik Juan kruiste. Hij was op weg naar enkele vrienden en nodigde mij bij deze ook maar uit. We gingen naar het centrum. Daar kwam ik Hayden (Nieuw-Zeeland) en Jake (VS) tegen. Ze trakteerden me op een drankje. ‘Waar gaan julli heen vanavond?’, vroeg ik. ‘Naar jouw verjaardagsfeestje.’ ‘Wat?’ ‘Wat?’ ‘Wat zei je?’ ‘Euh, niets.’ ‘Jawel, wordt er een feestje gehouden voor mij?’ ‘Ja.’ Ik had wel zo’n voorgevoel, maar was het niet zeker ; mijn vriendinnen hadden me er verscheidene keren op gewezen dat ik die vrijdag zéker met hen moest uitgaan en toen ik vroeg waar we heen gingen gaan, beantwoordden ze me met een ongeldige bestemming. Om 22u ging ik naar Paulita’s huis. Ana Paula en Santiago waren ook al aanwezig. Paulita’s moeder voerde ons naar ‘the place to be’, Dario (een klasgenoot) zijn huis. Ik stapte uit de auto. Claudio, het showbeest van de klas, had de micro al in de hand en tapte ellenlange moppen. Ana Lucia kwam naar buiten, en toen ze een glimp van mij opving, crosste ze snel weer naar binnen. Het werd muisstil en donker. Ik wandelde binnen. Iedereen sprong recht ; ‘Verrassing!’ We aten hamburgers, en een tijdje later stroomde het volk toe. Om 5 uur ging ik huiswaarts. De zaterdagavond hadden de jongens weer een drinkmaraton ingezet. Ik was doodmoe en wou een halfuurtje slapen. Ik ging in Edu’s bed liggen en trok de dekens over me heen. Enkele tellen later kwam Edu binnen. Hij keek me aan. ‘Wat is er?’ ‘Niets, ben moe.’ ‘Kom mee naar buiten, de jongens zijn daar.’ Ale ook. Ik begroette iedereen met een zoen. Ale plakte ; hij omhelsde me steeds, de commentaren van de jongens wegwuivend. ‘Ik moet dringend eens met je praten’ zei hij. ‘Wel.. hier ben ik, ik ben één en al oor.’ ‘Nu niet, we moeten alleen zijn.’ Ale ging gaan douchen, ik bleef wijn drinken met ‘the guys’. Een minuut later kreeg ik een berichtje. Het was Ale. ‘Kom je naar m’n huis? Zo kunnen we eens praten.’ Wat gaat hij nu weer te zeggen hebben? Ik liep naar zijn huis. Ale wachtte me op, hij was alleen thuis. Hij vroeg me wat ik van hem vond, als we alleen meer vrienden waren of als er meer was,… We bleven een tijdje babbelen, hij gaf me een zoen... Hij zei me dat hij nog steeds even graag ziet en me hard zal missen. Het was al middernacht en we gingen naar ‘Cherry’, een hippe disco die elke zaterdag opent. Het was zéér leuk. Edu waggelde met een biertje in de hand naar me toe en gaf me een knuffel. ‘Ik zal je echt missen.’ Gringo omhelsde me ook. ‘Je bent het leukste meisje dat ik ooit ontmoet heb.’ Het was de alcohol die die verklaringen los lieten komen. Tof! Ook Alejandra en Ricardo, met een Justin Timberlake-hoedje op, die door de jongens telkens weer gegrapt werd, liepen we tegen het lijf. Dit betekende terugkeren met twee extra man! Dit maakte acht! Edu was de chauffeur bij uitstek (hoewel de Bob-term niet geldt in Argentinië), Gringo kroop met Ricardo in de zetel voorin, ik zat op Ale’s schoot, Alejandra bij Chiche, Tata en Charly zaten in de koffer met de benen naar buiten. Zondag was het asado, mijn laatste asado…De 27ste moest ik naar de ‘bazin’ van AFS, Adriana. Ze had lekkernijen gekocht en de buitenlandse studenten en vrijwilligers uitgenodigd voor mijn ‘afscheid’. Er hing een poster op de muur. ‘We zien je graag, Tine.’ Tam van Thailand schonk me een sjaal, Hayden gaf me een t-shirt van Nieuw-Zeeland en een kettingetje kado. Ik kreeg nog enkele gevoelens-uitende kaartjes van de studenten en een Che Guevara / Maradona t-shirt, olijvenpasta en een foto van Adriana. Tegen 23 uur wandelde ik mee naar Haydens huis. Het was de laatste keer dat ik hem ging zien want de volgende dag vertrok hij naar Cordoba. Gringo en Edu wilden me opvrolijken en namen me mee naar het Casino. Ook Ale en Daniel waren van de partij. Edu en Gringo hadden geen succes, Daniel won 10 pesos met zijn tweede fiche. We keerder terug naar de lomiteria. De volgende dag had ik om 10 uur afgesproken met Julieta om mijn promo af te halen. ‘De promo’ is een zelfontworpen trui en t-shirt die de leerlingen van het vijfde middelbaar zelf ontwerpen om naar Bariloche te gaan. Elke klas heeft een eigen promo. Onze promo is na een maandenlange discussie gekleurd met wit, chocolade- en boterkleur. Daarna gingen we langs bij Paula, die allesbehalve opgetogen was het het resultaat. ’S Middags hield ik me weer bezig met mijn bagage. ’s Avond keek ik voetbal met de jongens. Argentinië speelde tegen Amerika. Ik kon de match helaas niet uitkijken omdat ik afgesproken had met mijn vriendinnen. We gingen uit gaan eten…Normaalgezien moest ik donderdag de 28ste La Rioja verlaten om enkele dagen in Buenos Aires door te brengen. Daar vond de ‘end-of-stay’ plaats, waar alle buitenlanders samenkomen om over ervaringen te praten, meningen uit te wisselen,… Ik zag daar tegenop en na lang aandringen stond Adriana me toe om enkele dagen langer in La Rioja te blijven. Ik regelde alles ; Eugenia, bij wie ik verbleef toen ik in BA reisde, ging me opwachten in het busstation om me te vergezellen naar het ‘kamp’. Donderdagavond at ik uit met enkele vriendinnen. Vrijdag maakte ik mijn trekrugzak en ging ik in de namiddag naar Paula’s huis, samen met Maru, Paulita, Paz, Julieta en Ana Paula (x2). We bekeken Shrek 3, de kopie weliswaar van een man die met een camera de cinema is binnengedrongen. Zo hoorden we bij elke grap het publiek meelachen, en op het einde van de film verschenen er hoofdjes van de mensen die de vertoning gingen verlaten…Typisch Argentijns! Daarna dronken we maté. Ik besloot weg te gaan en moest afscheid nemen van enkele vriendinnen die me de volgende dag niet konden uitzwaaien in het busstation. Het was zéér moeilijk. Ik weende, mijn vriendinnen ook. Ik bleef nog een tijdje, dan kwam Paula’s mama erbij zitten… Vervolgens ging ik naar de lomiteria, mijn vriendinnen wouden me nog vergezellen tot daar. Nog eens afscheid… De jongens keken toe van bij mama’s winkeltje. Gringo : ‘ Waarom ween je nu? Ik heb je toch al gezegd dat je niet moet wenen!! Je weet best dat je in een tijdje terug zal keren!!’ Ik herpakte mij, tot Edu het mij weer moelijk maakte. Ik liep weg. ‘Nee, Tine, blijf hier, ik bedoelde het niet zooo!’ ‘Nee, Edu, dat zeg je toch niet!’, zei Ale. Edu achtervolgde me en greep mijn arm vast. ‘Kom, we gaan weer naar binnen.’ ‘Nee, geen zin. Ga jij maar, ik kom direct, ik heb frisse lucht nodig.’ ‘Komaaaan, Tine. Laten we bij de jongens gaan zitten.’ ‘Nee, Edu, ga maar, ik kom wel direct.’ ‘Je weet toch dat ik aan het zeveren was, je weet toch na een jaar dat ik zo ben. Je weet best dat ik je graag zie. Kom!’ Ook Ale er ook bij. ‘Wat scheelt er?’ We verplaatsten ons naar de tuin van oma’s stekje. Muziek ontbrak nooit dus zette Edu zijn pc in de tuin en speelde plaatstelijk dj. Stoelen haalden we uit de living. Juan, Mouqui, Ale, Gringo, Ivan (x2), Roberto en zijn 5 weken lange broer uit Duitsland (17 jarige Duitser die zijn vakanties kwam doorbrengen in La Rioja), Chiche, Pepon… ze waren stuk voor stuk aanwezig. Dozen wijn en flessen fernet werden ingeslaan. Mama gaf me een lomito te eten, mijn laatste lomito! Ik genoot ervan, sloeg een praatje met mijn tafelgenoten, nonkel Jorge en mijn neven, en ging weer naar de tuin. Edu, die gedurende enkele uren een eindeloos aantal glazen wijn in zijn keelgat leeggoot, schreeuwde mee met de muziek. Ik, die over hem zat, moest eraan ondervinden. De muziek was nogal gepast (Het ging om ‘ga niet weg…’) en bij deze lijnen wijsde hij naar mij en schreeuwde zijn longen uit. De jongens grinnikten. Gringo was even grappig als lastig, net hoe we hem kennen! Hij had een oorring van Alejandra uitgenomen en liep er de verdere avond mee rond, onnozel doend. Ale vroeg me naast hem te zitten. Hij ondervroeg me over mijn jaar en eindigden bij ons. Hij vertelde me nogmaals hoe graag hij me wel zag, dat hij me zal missen en me spoedig terug hoopt te zien. Hij gaf me een zoen. Tegen 7 uur ’s morgens ging iedereen huiswaarts om te gaan slapen. Ik bleef nog achter want ik ging onmogelijk slaap kunnen vatten. Ik werd te actief en te nerveus bij de gedachte om in enkele uren La Rioja en de familie en vrienden met wie ik een fantastisch jaar had doorgebracht achter me te laten. Ale bleef nog even bij me. Een tijdje later besloot ik dan toch nog enkele uurtjes in de wol te kruipen. Edu, die een serieuze kater had, maakte de asado klaar. Mijn papa en nonkel Jose Luis konden niet aanwezig zijn ; ze waren getrokken naar een rally in de bergen maar gingen tijdig terugkeren. Gladys dook op tijdens het eten. Ze was cadeautjes gaan kopen voor mijn hele familie! Vervolgens ging ik met mama en mijn zusjes naar huis om mijn bagage te verzamelen. Er stond een taart, versierd door mijn naam, op de tafel. Mijn vriendinnen waren deze morgen, toen ik in oma’s huis bleef slapen, langsgeweest aan mijn thuisfront om de taart en lieve kaartjes aan me te overhandigen… Ik belde hen nog even op om hen te bedanken. De tranen rolden over mijn wangen, zo lief!! Enkele minuten later werd ik weer gezocht : Laura kwam afscheid van me nemen, ze kon me later niet uitzwaaien. Ook een moeilijk afscheid, voor beiden. Ondertussen waren Gringo en Rafael te gast bij Edu. Ik ging bij hen gaan zitten. Mijn zusjes zaten me steeds op de hielen, besefend dat ze de laatste minuten met me aan het doorbrengen waren… Toen kwam mama melden dat het tijd was om naar het busstation te gaan. Ale kwam net ook binnen. Iedereen hielp met mijn bagage. Jose Luis kwam net ook aan en nam afscheid van me, Juan volgde zijn voorbeeld. Ik ging naar Ale. ‘Ik ga mee naar het busstation.’ ‘Ah, ok.’ Papa laadde mijn bagage en we vertrokken. De jongens en mijn familie volgende in een andere auto. Eenmaal aangekomen in het busstation stonden er al enkele vrienden me op te wachten ; klasgenootjes. Al snel verdubbelden ze zich ; de buitenlandse studenten kwamen aan, familieleden, de jongens, enkele klasgenoten en vrienden… Veel omhelzingen, kadootjes, briefjes, zoentjes, gelukswensingen en… traantjes. Mijn papa had me al drie maal in de bus proberen te duwen, ik was nog druk bezig me tegen elke lieverd te plakken. Oma weende, en tante Gladys,en Kiki, en Jake (hij had zich nog zo voorgenomen niet te huilen), en mijn zusjes, en Paulita, en… Het was moeilijk, zeer moeilijk. Ik kon niet geloven, ik WOU niet geloven dat ik terug moest keren naar België. Ik had een nieuw leven opgebouwd in Argentinië, ik had een hele nieuwe vriendengroep, nieuwe familie… Het leek of ik er een eeuwigheid woonde. Ik voelde me er zo op mijn gemak, op mijn plaats,… ik voelde me echt thuis tussen die Argentijnen en in La Rioja. En nu kwam er een eind aan. Ja, ik zal kunnen terugkomen… maar wanneer? In een jaar, of misschien twee, of misschien meer! Ik wou er niet aan denken. Mijn papa nam me aan de arm. ‘Je moet nu echt gaan, het is al laat.’ Ik bedankte mijn familie nogmaals en stapte met tegenzin op de bus. Het publiek verplaatste zich aan de vensters. Links van me vormde zich een groep van vrienden en familie, aan mijn rechtkant stonden de jongens, mijn ouders en mijn zusjes. Marita sprong de bus vlug in en gaf me een knuffel. ‘Dag meisje, ik zal je hard missen!!’ Ze gaf me een zoen en sprong de bus af. De chauffeurs vertoonden ondertussen al alle kleuren van de regenboog wegens ongeduld. De deuren gingen toe, de bus reed weg. Al snel kreeg ik een berichtje. Ik klapte mijn gsm open. Het was van Ale. ‘Vergeet vooral niet dat ik je zeer graag zie en je altijd bij me zal zijn.’ Ik had nog geen tijd om hem te beantwoorden. ‘Hallo?’ Het was Paz, een vriendin. Ze legde me uit dat ze me net had zien wegrijden en wou me nog het beste wensen. Nog een berichtje, van Santiago en Ana Paula… ‘Argentinië en La Rioja zullen altijd met open armen op je terugkomst wachten.’ Ik werd weer opgebeld, dit maal door mama. ‘Gaat het, Tine?’ Ze gaf mijn zusjes nog eens door, mijn tante, en als laatst Ale. We waren in gesprek toen het signaal uitviel. Vervloekt!! De volgende morgen kwam ik aan in Buenos Aires. Eugenia wachtte me op, zoals gepland. Ze begeleidde me naar de ‘end-of-stay’, waar slechts één dag moest rondlopen. Enkele belgen kamen enthousiast aangelopen. De beweging werd gevolgd door andere buitenlanders, die ik had leren kennen op mijn doortochten in Argentinië. De eerste activiteit van de dag begon. Ik werd in een groepje geduwd met een Amerikaan, een Hollander, enkele Oostenrijkers en Duitsers. De lijsten met vragen werden uitgedeeld. ‘Geef 3 goede en minder goede eigenschappen van Argentijnen. Welke activiteiten deden jullie als familie? Je leukste herinnering?...’ Ik had er helemaal geen zin in. Mijn gsm ging af. Ik snaaide er razendsnel naar en nam afstand van het groepje. Het was mama. Ik kreeg het moeilijk en weende nogmaals. Ze vertelde me dat ze me al miste, dat het raar was om de zondagmorgen naar werk te gaan en me niet in m’n bed te zien liggen… Tijdens het middagmaal praatte ik bij met de belgen en ’s middags ging de vragenronde verder. Later op de dag socialiseerde ik met een grappige Amerikaan. Ik verging van het lachen… Rond 24 uur ging ik slapen. De volgende morgen moesten we naar de luchthaven gaan waar we om 12u30 Argentinië zouden verlaten…Dinsdag kwam ik aan. Mijn familie en enkele vrienden wachtten me op in de luchthaven van Brussel. Ze hadden een spandoek beklad met een verwelkoming in ’t Spaans, die fout was en dat hadden ze voordien al gemerkt toen een groep Spanjaarden met een vragend blik de tekst scanden. Ook t-shirts werden belaagd door de verf en Nele, Jeroen, Lief en Bart vormden samen m’n voornaam, Sara speelde uitroepteken. Het was een zeer aangename aankomst en ik wil mijn familie en vrienden hartelijk bedanken voor alles wat ze voor me gedaan hebben tijdens mijn uitwisselingsjaar…‘DON’T CRY FOR ME ARGENTINA. THE TRUTH IS THAT I NEVER LEFT YOU’.
18:34 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | 
Facebook |
09-06-07
The final countdown
Laten we de draad weer opnemen in de vertellingen over mijn leven hier in dit verre Argentinië… Ik eindigde bij het afschied van Ale, en de week daarna zit nogal ver in mijn achterhoofd dat ik de details van gebeurtenissen niet meer terugvindt.
Ene onbekende belg zende mij een mail en legde mij uit over een uitwisselingsproject tussen Argentinië en België dat hij als grondlegger ingevoerd had in enkele scholen in
Woensdag 23 mei verliet ik
Zondagmorgen, vroeg opstaan! En wéér op mijn aandringen. Deze keer trokken we naar ‘
Dinsdag bevond ik mij weer in
Vrijdagochtend hadden we de laatste twee uren school vrij en aangezien Ana Lucia`s ouders een klein reisje ondernamen was ze alleen thuis en nodigde ‘the girls’ uit om hesp- en kaastaart te komen eten, gevolgd door enkele van mijn pannenkoekjes! Na enkele uren kroop ik doodmoe in bed om energie te winnen gedurende mijn siesta om die avond een feestje te bouwen.
Mijn vriendinnen zijn zo´n 17 jaar oud, en dat is niet genoeg om in disco´s binnen te geraken. Argentijnen zijn nogal sloeberige wezens van wie je alles
Zaterdagavond gingen we naar ‘Chery’, een zeer hippe, grote boliche waar ik met de piña colada in mijn hand, met 3 vriendinnen de hele avond niet stilstonden. Zondag dan maar! Het was nogal moeilijk om om 13 uur uit mijn bed te geraken maar mijn missie is accomplished! Ik belde een taxi op (en dat door te luie zusjes) en we gingen richting oma´s huis, waar Jorge druk in de weer was met de asado. We tafelden een hele tijd, gezellig met de hele familie. Ondertussen zijn mijn tante Gladys en haar vriend , een spanjaard, Jose Luis terug in Argentinië voor een tijdje (zij wonen trouwens in
Dinsdag na school nodigden mijn zusjes me uit om naar hun verjaardagsfeestje te gaan in ‘Pronto Pizza’, een gezellig versierde plaats mete en clown in rolschaatsen, een disco voor kindjes, en tafels gevuld met pure brol. Om 16 uur was het feestje gedaan, gelukkig! Ik kroop oververmoeid mijn bed in, sliep twee uurtjes, maakte mijn huiswerk en ging naar de lomiteria waar ik had afgesproken met Hayen (Nieuw-Zeeland) en Jake (Amerika). Ze hadden me uitgenodigd om te gaan eten, voor mijn laatste maand in Argentinië. Zeer leuk!!
Ondertussen heb ik een nieuwe buitenlandse in mijn klas, een Amerikaanse, maar ze is geen groot success bij mijn maten, noch bij de andere buitenlandse studenten. Het is voor haar nogal moeilijk om te integreren in de klas, aangezien ik daar zeer goed zit met iedereen en bovendien ben ik daar al bijna een jaar en zijn ze mij gewoon.
Woensdag was nogal rustig. ´S avonds zaten de 2 buitenlandse jongens in de lomiteria, dus bracht ik nog een tijdje met hen door. Donderdagavond kropen de jongens weer allemaal samen in het kamertje van Edu en ikzelf was ook van de partij, om naar de halvefinale van de ‘Copa Liberadora’ te kijken (vergelijkend met onze ‘Champions League’), waar Boca natuurlijk in voor geplaatst was. Het was een spannende match. Boca verloor de heenwedstrijd met 3-1 en speelde nu thuis. Het moest met minstens 2-0 winnen. De jongens keken gestresseerd toe. Boca scoorde : 1-0. Juan die naast me op bed zat, knuffelde me te pletter. Er werd overwogen om de match af te lassen wegens de dikke mist maar er werd beslist om door te spelen. Boca scoorde nog 2 maal, ik werd 2 mail geplet. Eenmaal gedaan Na de match gingen we naar Laura, mijn nicht, haar huis om haar 20ste verjaardag te vieren. Ik werd voorgesteld aan haar vrienden en belandde naast een jongen die door het leven gaat met de naam ‘Jezus’. Hij had lange haren, was vriendelijk en best wel aantrekkelijk. Hij ondervraagde me over België, Argentijnse feestjes, voetbal en liefje. We aten pizza en empanadas en om 2 uur gingen we naar huis. Twee van mijn zusjes lagen te slapen in de zetel en morgen had ik school dus die factoren hadden de doorslag gegeven om huiswaarts te gaan.
Vrijdagavond kwam Hayden nog eventjes langs naar het huis van mijn oma, waar we een praatje sloegen. Mijn vriendin belde me op : om 22.30 u bij haar want we gingen eerst samen nog iets eten. Ik ging Edu lief gaan vragen als hij me daar niet heen wou voeren, hij ontsnapte en kwam één minuut later terug. Guza, Ale´s broer, zat in de auto op me te wachten, hij wou me voeren. Allrightiedoe! Eenmaal in het huis van mijn vriedin zaten we nog één uur voor choco, wachtend op de andere pipo´s. Ana Lucia had haar achter de pc gezet en begon de Brabaçonne af te spelen, info op te zoeken, woorden in vertaling te vragen, enz. Vriendinnen aanwezig? Op naar Cherry! In die disco vond er zich een feestje plaats in 'zwart en wit', in eer van de 'estudiantina' (waar klassen het tegen mekaar opnemen in spelletjes om een reis te winnen). Iedereen was minderjarig (alleen voor het 2e middelbaar) dus eindigde het feestje om 1 u. De opties dat ik had voor deze avond : Laura ging naar Kimera gaan, en ik was uitgenodigd, maar ze is thuis gebleven. Juan had me uitgenodigd om films te kijken bij hem thuis. Hayden en Jake hadden gevraagd om ik niet met hem naar 'Gernika', een andere disco, te gaan. Maar ze waren te moe en beslisten thuis te blijven. Dus, ik die me voor het uitgaan had bezinnen wat te doen deze avond, heb de slechte optie van al genomen en bij deze was ik al thuis om 2 u in de morgen. Maar vanavond (zaterdag) ga ik naar Cherry en morgen is het feestje in el campo van Laura voor haar verjaardag! Wippaa
Zo zo, bij deze restten mij slechts een 3 weken in Argentinië. Dagelijks smeken mijn vriendinnen om te blijven en zoeken manieren om me in Argentinië te houden. Tot nu toe : een trouw (heb al enkele kanidaten, ook de Nieuw-Zeelandse jongen maar ik snap niet hoe dat zou helpen om in dit land te blijven), en kidnapping, waar mijn vriendinnen al mee bezig zijn. Voor de korte tijd die me hier nog rest, probeer ik er het beste van te maken en nog zoveel mogelijk te doen. Mijn verjaardag valt namelijk nog in deze maand en vrienden en familie zijn al bezig met een samenkomstje voor mij, dus we zien wel. Op 3 juli ben ik weer in België, dedju!
17:49 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |
27-04-07
En bevriezen maar!
Gegroet belgenland! Na 3 weken ben ik weer op thuisfront La Rioja te vinden. Gedurende die tijd tourde ik rond in het Zuiden des Argentinië in een bus met zijn eigen bewonders : een grote familie kakkerlakken, ene tarantula en een met vet overladen chauffeur met een laaghangende broek en veel haar op zijn achterwerk… Dit en nog veel meer beleefde ik met 17 andere buitenlanders . Maar eerst een korte kijk op mijn packed weekend, enkele dagen voor mijn grote avontuur.Vrijdagmiddag kropen we met alle meisjes van mijn klas in het huis van Paula, waar de hoog oplopende discussie ging plaatsvinden over de promo. (Uitleg 1 : De promo is een outfit –trui en shirt- dat het laatste jaar ontwerpt waarmee iedereen van die klas dan mee ronloopt, en om meet e pronken in Bariloche. Uitleg 2 : Bariloche is een hemels stekje in het Zuiden van Argentinië waar de laatstejaars hun eindejaarsreis doorbrengen. Ook wel bekend als fuif-, ski-, en chocoladeland met een prachtige natuur) ´S avonds stond ere en 18e verjaardag op de agenda. Ik at pizza met Edu en nonkel Jorgito. Rond 24u ging ik naar het feesje met mijn vriendinnen. Ik heete Maria Domingez voor een avondje omdat ik zo op de lijst aan de ingang zou staan dus vond ik rap een sketshje uit hoe ik uitlegde dat ik in Argentinië geboren ben, bij deze met een Spaanse naam rondliep maar steeds in België had gewoond. The partypeople stonden in rijen aan te schuiven dus vroeg de beveiligingventjes zich maar niets af en lieten me zomaar binnen, alhoewel bleek dat noch ik, noch Maria op de lijst stonden. Na enkele uren verliet ik het feestje, met een helse buikpijn en nauseas, waar ik de vorige avond ook al last van had. Zaterdagavond hadden de jongens mij uitgenodigd om naar een ‘baile’ te gaan ; een concert van de voorganger van de muziekstijl ‘quartetto’, waar alleen oudere mensen heen gaan. Edu sleepte me mee naar Juans huis, waar al enkele jongens zich verzameld hadden met een fles fernet. Plots voelde ik me niet goed en sprinte ik naar buiten : ik moest overgeven. De jongens keken me verdacht aan en begonnen te speculeren. Toch ging ik met hen mee, ik had geen zin om thuis te blijven. Slechte beslissing. Na 5 minuten nam ik al een taxi en ging ik huiswaarts, vergezeld door Rafael. Ik bleef bij oma slapen. Om 12u duwde Carolina me wakker : ‘Oma vraagt of je je al beter voelt.’ Ik stond op. Al enkele familieleden waren al druk bezig het eten klaar te maken en mijn favoriete nonkel, tio Jorgito, stond al aan de asado. Ik bleef een tijdje babbelen met hem en hij zond me naar het winkeltje van mama om een pilletje te zoeken. Mama, als ex-verpleegster, ondervraagde me, besloot dat het om slechte eetgewoontes ging en zette me voor enkele dagen op dieët. Na het eten ging ik met Edu, Gaston (neef), Gringo en Rafael naar een –hoe noem je dat weer- zo’n race met bmxjes, waar een vriend van hem bijgenaamd ‘de tomaat’ aan deelnam. Daarna werd ik afgezet thuis, sliep ik nog een beetje. Ik voelde me nog steeds niet beter en ging naar mama`s winkeltje. De volgende dagen had ik school, sprak ik af met vriendinnen, ging in naar tangoklas met Hayden (bij deze Mouquis verjaardagfeesje gemist en vervloekt door Juan wegens mijn afwezigheid en wegens het tango kiezen boven hen, al had ik helemaal geen zin om te gaan dansen) en propte mijn trekrugzak vol met warme kledij. Woensdagavond maakte mama nog empanadas van kaas en hesp voor me klaar, kwam Hayden van Nieuw-Zeeland afscheid van me nemen. Om 24u had ik mijn bus naar Cordoba. Mama sloot haar winkeltje vroeger en voerde me naar het busstation. Nog een korte preek over ‘geen geld meenemen in je zak, maar verstoppen in je achterzak or whatever’, een zoen en de bus in! Om 5.30u kwam ik aan in het busstation. Als een zombie zwerfde ik rond in het busstation, dronk een cola om me wat leven in de blazen en wachtte op Leen, een belgische vriendin die me rond 7u ging komen ophalen. Eenmaal bij haar thuis, kroop ik in haar bed en sliep ik nog effen uit. En op naar het centrum! Doel : Een winterjas zoeken om niet te bevriezen tijdens de reis. Dit plan liep niet goed af want ik ging naar huis met groene botjes, een fuiftopje, een getreepte broek en… zonder jas! We aten uit en zwerfden verder rond in het centrum, wanhopig op zoek naar een warme winterjas. Mission accomplished! Om 21u trokken we samen naar het hostel waar we allen zouden verzamelen. Daar leerden we nieuwe sloebers kennen van over de hele wereld, dronken we biertjes en wachtten we af op Julian, die de reis organiseerde. Met veel vertraging kwamen ze uiteindelijk aan uit Tucuman, haalden ze ons op en reisden we richting La Rioja, waar me ´s morgensvroeg gingen aankomen om een kijkje te gaan nemen naar the one and only Lion King-set known as Talampaya! Met mountainbikes reden we door het rode zond en stopten we enkele keren onderweg om foto´s te trekken. Na het bezoek aan Talampaya trokken we naar San Juan, waar ‘Valle de la Luna’ zich bevindt. ‘Valle de la Luna’ is eveneens een natuurpark, rotsachtig gebied gelijkend op de maan, vandaar de naam trouwens. Drie Argentijnse en een Amerikaanse onbekende vergezelden ons in de doorrit in Talampaya en vertelden ons over hun aventuren. Het Amerikaans meisje was al een jaar een doorreis aan het doen door heel Zuid-Amerika en vertedle over haar ervaring in geuren en kleuren. Eenmaal uit San Juan, reden we door naar Mendoza, waar we vroeg in de morgen aankwamen en nog enkele uurtjes van een warm bed konden profiteren. Slechts voor enkele uurtjes want er stond weer een heuse busrit op het programma! Doel van vandaag : De grootste berg des Latijns-Amerika gaan bekijken, en weer de bus in om enkele uren later mijn energie, opgekropt in mijn lichaam na uuuuren stilzitten uit te werken tijdens rafting! Ja, niet dus. Onze oude, trage, vreselijke met ingebouwde zoo- bus kwam niet op tijd aan en moesten we terugkeren naar het hostel. Die dag was een zaterdag. En wat doen Argentijnen of buitenlanders in Argentinië op een zaterdagavond ? Uitgaan! Te bus gingen we naar DE straat des nachtleven waar bars naast pubs, waar pubs naast discos, waar discos naast cafés, enz… liggen. Dus daar ging wel iets te vinden zijn om een groep van 20 buitenlanders in te proppen. We gingen naar een bar, speelden pool, dronken een alcoholische drank, en keerder vroeg terug naar het hostel om de volgende dag vroeg uit te veren te zijn om te gaan… raften!! We werden in groepjes verdeeld, kregen een surfpak, reddingsvest en waterbotjes, klommen een Simpsonbus in en trokken we naar de rivier! De noodregels en nodige acties werden uitgelegd en we konden beginnen! Het was zeer leuk, maar kort. Na een halfuur stonden we al weer waar we begonnen waren. Afzetters! Wegens tijdstekort werd een valei-bezoek geschrapt en reden we nog de hele dag door naar een ander stadje in de provencie Mendoza. Na uiteten gingen we naar ons gezellig hostel. Een voetbaltafel, Bridget Jones II, kaarten, en veel meer. Toch eiste de vermoeidheid zijn tol en werd het niet te laat. Maandag 24 april, de volgende dag, mag officieel in de historie opgenomen worden als de saaiste dag OOIT : de héle dag zaten we in een bus met kakkerlakken die over de zetels kropen, een stinkende bus, een televisie die maar niet wou werken en mijn mp3 die mij in een wereld van verveling heeft doen storten door mij achter te laten zonder batterij! We hebben wel een stopje gedaan onderweg om ‘La Cueva de los Manos’ te gaan bewonderen. Vertaald : Grot van de handen m.a.w. grotjes met handafdrukken van mensjes van de joebadoebadoe met knotsen en berenrokjes! Laat in de avond kwamen we aan in onze slaapplaats en bij deze slaan we over naar de volgende dag. Na een stevig ontbijt keek iedereen glunderend uit naar deze avond : Bariloche!! Onderweg stopten we in ‘San Martin de Los Andes’, een gezellig Switzerland-getint stadje gelegen naast bergen en een prachtig meer. Daar kregen we een uur vrij, liepen we rond in het stadje, aten we een chocolademousse- met bosbessenijsje, kocht ik mermelada voor mijn familie en de bus in! We aten aan het meer, enkelen onder ons besloten het meer in te springen, waar ze enkele tellen later spijt van kregen wegens het koude water. Na eten de bus in, passeerden we nog 6 andere meren die we konden bezien vanuit de bus en rond 23u kwamen we aan in –o ja- Bariloche. We zaten in een prachtig hotel, naast een meer drie maal groter dan de hoofstad Buenos Aires. We aten, douchten en gingen we op stap. We kwamen ditmaal terecht in een ‘bar of rock’, waar we eerst van een reggeaconcertje konden genieten en dan met een cocktail in de hand shaketen op beats des electronica. Rond 5 uur terug in bed en om 9u er weer uit, om een rondritje te maken in Bariloche. Dit werd uitgesteld en we kregen vrij. Diegenen met een kater bleven roerloos in bed liggen, het zonlicht afschermend en de anderen trokken de stad in. Ik sloeg een dosis chocolade in voor mijn familie hier, kocht t-shirt voor mijn zusjes en eentje voor mij, een onderbroek van Boca Juniors voor Edu (HA!) en nog enkele kleine spulletjes. ´S middags aten we in een restaurant. Jonas, belgische maat en enkele bloedverwanten die hem kwamen bezoeken, hadden ons ondertussen al op de reis vergezeld. Na het eten deden we een rondrit in Bariloche, gingen we via skistoeltjes naar de top van een berg om van het uitzicht op het gradioos meer te genieten, en gingen we naar een chocoladefabriek. Doodmoe sleepte ik terug naar het hotel en sliep ik een halfuurtje om ´s avonds na een spannende aflevering van ‘Desperate Housewives’ weer op stap te gaan naar dezelfde bar. Deze keer preformde een rockbandje die songs van Red Hot Chili Peppers en Queens of the Stone Age bracht. Velen gingen vroeg huiswaarts, ten gevolge van de vorige zware avond en de weinige slap. Eveneens mijn vriendinnen, dus ging ik nog steeds gevuld met voldoende adrenaline ook maar huis/hotelwaarts. Donderdag : Afscheid van Bariloche! De hele dag in de bus… We kwamen tegen 1u ´s nachts aan op locatie in de vriezende kou. Die nacht sliepen we in Ardenne getinte hutjes, zéér gezellig. We bekeken een concert van Maroon 5 toen we een tasje zakjessoep binnengoten en kropen onder de lekker warme dekens. Vloekend werd ik wakker : 1) Opstaan en 2) Ik had bezoek deze nacht gehad. Dat bleek aan twee reuzebeten die ik op mijn schouder had staan. Vrijdag gingen we DE beroemste gletjser in Argentinië gaan bekijken, die in het jaar 2006 voor een heel spectakel heeft door de natuurlijke afbraak van talrijke klompen ijs. Dat wás het plan tot zover onze bus – aaaaa die vervloekte bus- het begaf in the middle of nowhere. Daar zaten we dan, aan een tankstation voor choco… ZES uren lang! Julietta, die de reis begeleidde, leerde ons Folklore dansen. Na een tijdje besloten we te gaan wandelen naar het dichtste stadje die zo`n 3tal km verderop lag. Het was zeer winderig en zeer koud. De plaatselijke politie zag ons buiten rondspringen en –huppelen van de koude en nodigde on suit om binnen te komen. Daar wachtten we op nieuws van Julian, onze andere reisbegeleider. Ondertussen werd de bus gefixed, na 6 uren, en reisden we verder naar Calafate. Het was dus veel te laat geworden om naar de gletsjer te gaan dus werd dat verzet naar de volgende dag en werd de reis één dag verlengd. Een Duiste onder ons was Varig die dag. We versierden het hostel, kookten pasta, zongen in alle talen en vierden we haar 17e verjaardag. En dan.. gletsjerdag! Na een rondrit in het natuurpark, bestegen we een boot die ons dichter bracht bij de gletsjer ‘Perito Moreno’. Na de boottocht liepen we nog van balkon naar balkon om de gletjser van dichter te bekijken. Na die visitie aan dat spectaculair natuurfemoneen was het weer tijd om de bus in te kruipen maar eerst stopten we onderweg nog eens in Calafate om asado te gaan eten in de tuin van een gastvrije man. Die nacht reden we door naar de grens van Chili, om daar met een boot over te steken naar Ushuaia, Vuurland. Tegen de middag hielden we stop in een tankstation, waar we vettige empanadas binnenschrokten. Daar bleven we plakken terwijl de banden van ons vervoermiddel een nieuwe lading lucht ingespoten kreeg. Enkele uren later kwamen we aan bij de douane van Chili. Daar werden we een hele tijd opgehouden. De verveling eiste zijn tol ; we speelden met een springbal, deden competitie ‘om-ter-flexibelst’ bij een partijtje limbo en staarden afwachtend naar de witte muren. Eenmaal door dit proces doorliepen we nog 2 douanes voor we de boot mochten binnenrijden. Het was ondertussen 21 uur in Argentinië en in Chili sloot de douane om 22u. Gingen we er geraken met de gedachte dat Chili twee uur achter staat op Argentinië? Het antwoord is nee! We kwamen wéér niet op tijd aan en moesten in de bus slapen. Koud, zéér koud! De bus bevroor onderweg en de koude die via de ramen naar binnen stroomde duwde het effect van de verwarming weg. Ik werd steeds wakker, rillend van de kou. We stonden uren stil aan de grens van Argentinië, wachtend tot ze weer aan het werk zouden schieten. Om 9 u ging de douane open en reisden we door naar Ushuaia. Daar kwamen we aan tegen 17 uur. We instaleerden ons in het hostel en trokken naar het centrum. Daar kocht ik ene knuffelpinguin voor Daniel, één van de jongens. Ik had hem beloofd een penguin mee te nemen en een knuffeldiertje leek me een makkelijkere zet om een zwart-wit beestje te bemachtigen. Na een wandelingetje in het centrum gingen we naar een tapasbar. Doodvermoeid keerden we terug naar het hostel, wel.. sommigen toch. Toen we ´s morgens aan ontbijt zaten, ontbraken er 3 stuks buitenlanders. Een holander, belg en amerikaan waren die avond nog eentje gaan binnengieten en toen ze, beschonken, terug naar het hotel strompelden passeerden ze de brandweer. Aan de muur hingen 3 vlaggen op : Eentje van Argentinië, eentje van de provincie en eentje van de brandweer. Niet echt beseffend wat ze aan het doen waren, maakten ze twee vlaggen los van de muur en namen foto´s, al posseren met te vlaggen. Ikzelf weet niet echt veel af van die hele gebeurtenis maar het kwam erop neer dat de politie hen gearresteerd had omdat ze volgens hen ‘de vlaggen wilden stelen.’ Wij gingen verder met onze activiteiten terwijl Julian, de reisbegeleider, afzakte naar de gevangenis. In de morgen schimmelden we zowat weg van verveling in het hotel. Het voorval van de vorige nacht had ons programma nogal door mekaar geschud. Toch gingen we naar een museum over ‘het begin van Vuurland’. Ik stond er niet echt op gebrand om de geínteresseerde toerist uit te hangen en plakte me tegen de verwarming. ´S middags gingen we een gletjser gaan bekijken. Wel laat ik het zo zeggen ; het plan was om via skistoeltjes de berg te bestijgen en via dat punt te wandelen naar de gletser. De wandeling ging zo´n uur-en-een-half duren, wat nogal discussie veroorzaakte wegens de kou en vermoeidheid en wat uiteindelijk niet doorging omdat de skistoeltjes buiten werking waren. We riepen de chauffeurs op en zij voerden ons naar een besneeuwde berg, waar we ons uitleefden in sneeuwballengevechten en waar ik met de belgische Leen ene sneeuwman in mekaar knutselde. Vervolgens keerden we terug naar het hostel, waar we onze merienda (vergelijkbaar met een vieruutje) hielden en zo stilletjesaan ontdooiden. Die dag kwamen we niet meer uit het hotel. Het nieuws van de ‘groep buitenlanders’ was als een vuurtje door de hele stad verspreid dus beslisten we maar binnen te blijven.In de morgen gingen we naar een natuurpark (Wat bij ons wel eens een BOS wordt genoemd met bijhorende konijnen, meren, rare vogels, natuurliefhebbers die me boos aankeken omdat ik het beste van mezelf gaf tijdens het zingen van de Spaanse versie van ‘ En de boom staat op de bergen- aliiieeaaloooo!,…) en wandelden daar voor úren. Het was echt zeer leutig! De regen had het wel zeer vochtig en modderig gemaakt wat het wandelen niet echt makkelijk maakte. En de combinatie modder en John Foos (Argentijns merk van nagemaakte All Stars, die niet echt een geribde zool hebben) deden me slippen en belandde ik in de modder en dan nog even verder in een stekkerplant die me een persoonlijk souvenier in m’n vinger achterliet > ene splinter die ik na 3 weken nog steeds in me droeg toen Paula besliste m´n vel open te krabben en met haar 1 meter lange nagels eruit duwde – wat een schat!). Na een lange wandeling trokken we naar een gezellig houten hutje met indoor restaurant en souvenierwinkeltje waar we van sanwiches, een warme chocolademelk en stukje taart konden genieten. In de namiddag doen we nog een tourtje in het centrum en in de avond bleven we nogmaal in het hotel om afscheid te nemen van die drie jongens die nog een tweetal weken in Ushuaia moesten blijven, afwachtend hoe de beslissing gaat klinken. Vrijdag een zéér pijnlijke dag voor het organisme > Opstaan om 5 u ´s morgens om in een ijskoude bus terug naar het noorden te trekken. Eenmaal aan de grens van Chili werd onze 5 sterren a.k.a. fantastische bus die niets tekort kwam niet doorgelaten! Goede zaak voor ons, want onze ledingsmaten begonnen zich stilletjesaan om te vormen in ijsklompen. We reden mee in een bus met twee pipos van reisbegeleiders met rare vestjes , afkomstig van een andere planeet. Met die splinternieuwe bus kwamen we voor de verandering op tijd –nee te vroeg !- aan in Rio Gallegos, waar we de nacht ging doorbrengen in een turnzaal wegens gebrek aan hostels. Enkele uurtjes later wandelden we richting stad, waar uit gingen gaan eten. Het werd smullen in de plaatselijke kip- en patatzaak. Na een leuk, gezellig en luidruchtig (en dat met mijn persoonlijke toevoeging) gingen we met een volle maag terug naar onze…eum…turnzaal. Zaterdag was het weer busritjetijd! ‘S middags deden we een stop in ‘Puerto San Julian’. Daar aten we, speelde we kapitein op een gestrande boot, schommelden we in de plaatselijk speeltuin en vechtten tegen de wind om enkele centimetres te vorderen. En ´s avond kwamen we aan op bestemming. Nog een teken van leven geven aan de bloedverwanten via mail en op naar bed! En zondag –hoe kan het toch zijn- weer de bus in! Tegen de middag kwamen we in ‘Puerto Madryn’ aan, waar we een uurtje onze beentjes mochten gaan strekken om de volgende uren weer zittend te spenderen. En gaan merienda-en in een theehuisje ! (Nota : Wie na het eerste uur lectuur nog steeds even attent is, heeft gesnapt dat de ‘merienda’ een ‘zesuurtje’ is om het even met zelf uitgevonden woorden uit te leggen). Een vriendelijke blond schonk ons thee uit een kan, verpakt in een belachelijk kleedje (en dat verwijst naar de kan). De thee werd ons voorgeschoteld met een reeks gebakjes en koekjes. Stiekem weggluurend nam in een glimp op van DE voetbalmatch in Argentinië tussen Boca Juniors en River Plate, wat na een 90-minuten struggle op een flauwe 1-1 eindigde. ´S avondslaat kwamen we aan in ‘Puerta Pyramida’, waar we de volgende dag hartverwarmende zeediertjes gingen observeren. Maandag om 9 uur er weer uit, waar een nerveuze gids ons aanspoorde zich te haasten omdat de orkas zich anders niet zouden vertonen. Dit werd ook wel niet bevorderd door onze bus, die twee uur later dan voorzien op gewenste locatie aankwam. Dus inderdaad, de orkas waren verdwenen en alleen zeehonden bleven achter die dan nog hun middagdutje hadden ingezet en dus ook niet van het spectaculairste was om te bekijken. Wat we onverwacht wel tegen het lijf liepen was een ‘Kirkinchi’, een egelachtige grote kakkerlak om het in mijn woorden uit te leggen (te bewonderen op de foto’s). Op naar de pinguins! En wat een pech… er bleef er slechts maar eentje over! De anderen hadden het de dag ervoor afgetrapt naar Brasil, waar ze jaarlijks enkele maanden op reis gaan. Telleurgesteld gaf ik het niet op en probeerde in pinguintaal te communiceren met dat arme wezentje. Ik legde het zwart-wit-beestje uit dat ik zijn moeder was en net verse viskes gebakken had en spoorde het aan naar me toe te komen. Het beestje begon de helling stilletjesaan te beklimmen maar verstopte zich onderweg in een hol in het zand. Wat een zonde! ‘S avonds aten we vis –wat nogal een eeuwigheid geleden was in dit land des biefstukdictatuur – en ‘The Gladiator’ om de avond af te sluiten. De volgende dagen reisden we nog wat door, en de 19e belandden we in Cordoba. Daar bleef ik nog een dagje omdat ik mijn nachtbus gemist had. Ik verbleef in het huis van de gastfamilie van Leen, zoals voordien. Die dag sliepen we uit, en ‘s middags spraken we af met de nog resterende buitenlanders die misbruik maakten van het busuurrooster en bijgevolg nog een dagje verbleven in de prachtige stad van Córdoba. Eenmaal terug bij Leen, kocht ik gebakjes om de familie te bedanken en bekeken we een Friends-dvd. Om 24u moest ik mijn laatste busreis inzetten en tegen 6u ‘s morgens was ik al ter plaatse. In tussentijd is er niet echt veel nieuw gebeurd dus laten we overspringen naar zondag 29 april, dierendag EN mama`s verjaardag! Een verjaardag brengt in Argentinië een grote familie-asado met zich mee dus verzamelden de Tasiukas zich in het huis van oma, waar rijkelijk gesmuld werd van empanada´s en asado van nonkel Jorgito! Na het eten ging mama huiswaarts om enkele uurtjes te rusten en bleef ik bij oma, waar de jongens zich al samenpersten in Edu`s kamer op de ‘Boca Juniors’ te zien spelen. Dinsdag 1 mei hadden we vrij : ‘Dag van de arbeider’, joepiejij! Mijn vriendinnen nodigden mij uit naar een feestje, waar ik sloebers tegen het lijf liep die ik éénmaal op een feestje in het begin van mijn uitwisselingsjaar had leren kennen. Tegen 5 uur ging ik naar het huis van m’n oma, waar de jongens nog aan het nagenieten waren van een asado, georganiseerd door m’n ouders voor de werknemers van de lomiteria. Ik bleef nog een tijdje bij hen, tot Gringo me probeerde te kussen en dan besloot ik maar te gaan slapen. De volgende middag aten we allen bij oma. ‘Ale komt vandaag naar La Rioja’, zei mama, ‘ het is een verrassing.’ ‘Ale?! Maar waarom? En `t unief ?’ De jongens kwamen het nieuws ondertussen ook al te weten en lasten hun pestgedrag weer in. Hayden van Nieuw-Zeeland kwam bij me zitten. ‘He, mageren, ik zou maar opletten, want sebiet komt Ale en hij gaat geen zin hebben zijn meisje te delen.’ Ze zetten het op een lachen. In de lomiteria kwam ik `Risa`tegen, een vriend van de jongens die ik in de Chaya heb ontmoet. Ik sloeg een praatje met hem. Er passeerde een auto met een jongen die met z´n hoofd uit het raam ging en me lachend toezwaaide ; Ale! Ik wist niet echt weg op mezelf. Die dag had ik een berichtje van hem (?) op m’n site gevonden. Het bericht vertelde me dat hij Ale was, dat hij bij deze wou laten weten dat hij van me hield en steeds aan me denkt en dat het berichtje via de mail van z`n broer verzonden was. Dat was waar, maar zou het echt van hem zijn of was het weer zo een grapje van de jongens? Maar Guza , Ale`s broer, had niet eens m’n emailadres en bovendien mengde hij zich nooit in wat ik en Ale hadden. Ik dacht na. Ale ging met z’n klein broertje Shevchenko (hij is namelijk de kleine versie van die grootse voetbalspeler) naar het winkeltje van mijn mama. Onderweg liep ik hem tegen het lijf en begroette hem, later die avond zag ik hem niet meer. Donderdag kwam ik oververmoeid terug van school. Ik at en kroop mijn bed in om die verrukkelijke siesta te houden. Om 16 uur werd er op de deur geklopt. Het was stil thuis ; iedereen sliep. Mama wordt noch wakker als er een brandweerwagen lang haar bed passeert dus stond ik mompelend op om de deur open te doen. ‘Ik kom!’ Ik deed de deur stilletjes open en de zon scheen straf binnen. Ik keed voor me uit en daar zat Ale op het muurtje. We praatten bij en ik toonde hem mijn foto`s van mijn zuiderreis. Tegen 17 uur moest hij zijn broertje gaan ophalen in school. Hij vroeg me met hem mee te gaan. Ik douchte me vlug en sprong de auto in. Eenmaal daar kwam Guza, Ale`s jongere broer, aangereden in de camionette om Shevchenko op te halen en toen hij ons zag vertrok hij weer. Shevchenko kwam naar me toegelopen en gaf me een zoen. ‘Hallo!’ ‘ Heb ik me goed gedragen, Ale?’ ‘Dat zeiden ze, ja. Heb je je goed gedragen?’ ‘Ja! Ik he been dinosaurus getekend!’ In de avond bracht ik tijd door bij mama en toen Ale zich vertoonde, gingen mama en ik richting huis. Vrijdagmiddag ging ik naar het ziekenhuis om een klasgenoot te bezoeken. Maxi had een ongeluk met zijn moto en toen hij viel, stak er een ijzeren deeltje van de moto – heb nog steeds niet begrepen wat precies- in z’n knieholte en werd een ader geraakt. Hij heeft enorm veel bloed verloren en werd geopereerd. Bijna de hele klas – zo’n 38 man- ging hem gaan opzoeken. ´s Avonds zag ik Ale nog even, voordat hij moest gaan eten in het huis van zijn tante. `Wanneer kom je me eens bezoeken?’ ‘Geen idee, ik dacht dat je dat niet wou…’ Mama Kiki onderbrak het gesprek. ‘He Ale, voer me eens naar huis, ik moet de moto van Hugo halen.’ Ik beloofde hem later op de avond nog te zien, maar voelde me niet goed en ging vroeg gaan slapen. Zaterdagmiddag kwam ik Ale nog tegen voor ik naar huis ging. Hij gaf me een knuffel. ‘Ik kom direct terug. Ik wil me douchen en een mail zenden naar m’n ouders. En bovendien heb ik al beloofd aan Rafael direct terug te komen.’ Ana Lucia spoorde me aan het geld voor de promo af te gaan geven die dag want zondag moest het contract officieel getekend worden. Vervloekt, dat ging weer een wandeltochtje worden! Eenmaal in het centrum, op zoek naar een bank, tuuterde een auto naar me. Dat gebeurd wel vaker dus reageerde ik niet. ‘Tiiinnnee!’ Ik keek om. Ale zat aan het stuur, Edu, Rafael, Ivan en Juan in dezelfde auto gepropt. ‘Waar ga je heen?’ ‘ Ik moet geld gaan afhalen en dan naar straat Corientes gaan om het geld af te gaan geven.’ ‘Kom mee met ons, ik voer je wel.’ De jongens begonnen te moperen. ‘Godverdomme Ale en jij!’ Ik moest voorin zitten, en mijn flexibiliteit gebruiken om in één zetel met Eduardo te passen. Daarna kochten we tortillas en keken we nog een tijdje voetbal. Rafael vertrok, hij moest z’n afspreken met z’n liefje, Juan moest Ivan afzetten thuis en Ale voelde zich niet zo lekker dus trapte hij het ook maar af. ‘Wat doe je vanavond?’ ‘Geen idee.’ ‘Ok, ik kom hierheen, dan zien we wel.’ ´S avond kwam nonkel Jorge, mijn neven en enkele andere familieleden naar oma’s huis. Ale kwam ik nog eens tegen en verder heb ik hem niet meer gezien, noch de jongens. Zondagmiddag vertrok hij eenmaal naar San Luis. Die dag heb ik niet echt veel meer gedaan. Deze week heb ik dagelijks toetsen dus zie ik momenteel overal Spaanse lettertjes dansen. Hier in Argentinië restten mij momenteel nog een kleine 2 maand. Ik zou nog graag enkele mimireisjes ondernemen voor mijn vertrek : Buenos Aires om bij een uitwisselingsschool tussen Argentinië en België (dat werd mij gevraagd), San Luis, en een weekendje gaan skieën in Mendoza. Op 2 juli rond de middag heb ik mijn vliegtuig huiswaarts en rond 12u30 ben ik te signaleren in de luchthaven! x
23:45 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Facebook |
26-03-07
Kort nieuwsbericht
Hallo lieverds! Ik wou jullie allen laten weten dat ik vanaf 29 maart gedurende de 3 weken niet aanwezig zal zijn in La Rioja, waar ik mijn uitwisselingsjaar doorbreng. De reden daarvoor? Ik ga op reis richting het Zuiden, het prachtige Pategonië (!), en dat met een hoop buitenlanders en onder hen 4 rasechte Belgen, joepiejij! Mijn twee Cordobeese maatjes, Leen en Laurent en een jongen uit Rosario, Joppe. De 17e april ben ik bijgevolg weer terug in La Rioja en dan resten er mij nog maar 2 maanden in Argentinië - nooooo !
22:41 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Facebook |
07-03-07
Dáár gaat hij..
Mijn levenspartner, de pc, heeft zichzelf weer tot leven geblazen en schikt zich bij deze tot mijn beschikking... Mag ik jullie allen vragen om uw voor te bereiden op een lang, saai, gedetailleerd, en zeer vermoeiend verhaal? Dus hang even de slimmerik uit, zet de pepmiddeltjes (suggestie: Koffie/ Cola) naast uw scherm, placeer uw zitvlak in een comfortabele stoel en hier gaan we dan.
Eerst wil ik een minuut stilte houden want ik zou graag een mededeling willen doen : GELUKKIGE VERJAARDAG MAM! (en padre, ja, aan jou ook, maar jou heb ik wel opgebeld!)
Ik leefde een maand in stilzwijgen dus zullen we naar dit verre beginne van maand februari gaan. ( Om het klonktjesklaar te maken : We zitten nu in begin februari) Warme zomerdagen, zéér warme zomerdagen... Ana Lucia, een schoolvriendin, kwam na 2 maand pure non-stop hitte tot het besef dat zij een zwembad bezit in Sanagasta, een dorpje hier dichtbij. Ze belde ´the girls´ op en voor de volgende aantal dagen zochten we daar wat verfrissing op. Donderdagavond kwam Ale serieus naast me zitten. Hij leek me al een paar dagen in gevecht met zichzelf te zijn. 'Ik moet je iets vertellen.' 'Wat is er?' ' Ik heb beslist om naar San Luis te gaan.' 'Neeeee, ik wil niet dat je weggaat! Wanneer?' 'Zondag' 'Zondag al!' Aan mijn reactie had hij ook wel door dat hij nog steeds niet in het verleden lag voor mij en die avond... waren we dan wéér meer dan vrienden... Ik voelde me echt rot en wou hem nog niet laten gaan want after all heb ik altijd veel aan hem gehad... Zaterdagavond was dus zijn laatste Riojaanse avond en mocht hij beslissen wat we gingen doen. Naar de Gay-disco! Rond 1u trokken we daar dus heen met de jongens. Veel travistieten, homoseksuelen en pure fun! We dronken, en dansten. Toen ik met Ale's vriend aan het dansen was trapte hij het ineens af... Gringo wou na een tijdje naar huis, dus gingen we op zoek naar Ale en Tata. Ale troffen we binnen aan, druk aan het dansen met een oudere vrouw. Ik vroeg m'n gsm want die hield het voor me bij en gaf hem z'n jas terug. Ik begroette hem nog en we gingen er vandoor. Ale's mensenkennis signaleerde hem dat ik niet zo welgezind was en kwam direct achter me aan. Ik zat buiten bij Rafael, Gringo en Mouqui te wachten op Tata, die nog steeds spoorloos was. (Achteraf bleek dat hij de benen had genomen met een travistiet) In tussentijd stond Ale voor me, te praten met Rafa en probeerde mijn aandacht te trekken... Ik negeerde hem. Hij kwam naast me zitten. 'Ben je boos?' 'Nee... Ja!' ' Je weet best dat dat niets betekende en dat ik jou graag zie maar ik zei het je al eerder dat we niet samen kunnen zijn, want jij gaat zowiezo terug naar Belgié en ik verhuis morgen naar San Luis. En bovendien... ben ik zat.' Allright, gras erover... De volgende dag liep ik met rood doorlopen ogen rond en was ik niet aan te spreken. M'n familie zat te eten, ik had geen honger en zat in de tuin naar de grond te staren, wakker schrikkend wanneer de kat z'n nagels in m'n been zetten. Ik ging dan maar bij m'n familie gaan zitten. 'Ik zend je binnenkort in een doos naar San Luis, Tine' zei mama. Iedereen keek me aan. Ik glimlachte. We gingen naar huis, waar ik me klaarmaakte om naar Cordoba te gaan. Hij gaat weg, ik ook maar in mijn geval om m'n gedachten te verzetten. Zondagavond om 24u zat ik op de bus, en staarde naar buiten. Mijn gsm ging af. Woeps! Het was Ale die me een berichtje had gezonden. 'Ik zal je missen, ik zie je enorm graag en hoop je rap terug te zien! Zoentjes.' Na een korte nachtrust kwam ik om 5u aan in Cordoba's busstation. De sloebers die me voor de volgende 4 dagen in huis gingen nemen waren nog niet aanwezig dus ging ik een cola gaan drinken in de cafeteria en werd met behulp van 'The Kooks' wakker gehouden. Een uur later zag ik een rasechte Belg passeren, Leen! Ik zwaaide , we begroetten elkaar en gingen naar haar stekje. We praatten een tijdje tot ik zowat in mekaar zakte van vermoeidheid en we beslisten om ze nog een beetje te maffen. Ik werd wakker van mijn piepende gsm. Godver! Ik tastte naar m'n gsm en vervloekte diegene die me zo brusk uit mijn slaap heeft gehaald. Of toch niet... want het was Ale! Eenmaal wakker trokken we naar het centrum, waar er een AFS-meeting ging plaatsvinden. Laurent, Belgische maat, en Fernando, geen misse kerel, stonden ons op te wachten. Ik klopte op Laurents schouder. Hij schrikte zich een bult 'Jiiiijjj, hier! Aaaaa, dat is de verrassing!' Ze gingen allen iets gaan eten en trokken daarna naar een prachtige plattelandsvilla met georganiseerd zwembad voor onze pool-party die nogal in het water was gevallen wegens het 'slechte weer'. We doen beetje onnozel, genoten om nog eens die moedertaal te praten, dronken maté en tegen de vroege avond dropen we af. De volgende dag sliepen we lekker uit (Leen heeft me er wel om 12u uitgesleurd), gingen we (we is Leen en ik) gaan shoppen (aaaah, shoppen), en kwamen we... een pot CHOCO tegen! Choco! Die heerlijke chocoladepasta met hazelnoot- mmm! Na een half jaar te leven zonder choco liep het water me wel al in de mond en kochten we een potje, belden we Laurent op en gingen met z'n drieen nog eens een Belgische déjà-vu houden. Koekjes met choco! 'S avonds gingen we naar de cinema waar we na al die jaren van ontwetendheid er eindelijk achter kwamen hoe het verhaal van Roodkapje in mekaar zat. Een zéér grappige film, wel maar deels verstaanbaar wegens de rare stemmetjes in vloeiend Spaans. De volgende dagen hingen we nog een beetje voor de teevee, trokken we naar het centrum, gingen we uiteten met Laurent en werd ik rondgeleid door de Belgen. Donderdagavond om 24u keerde ik terug naar La Rioja, helemaal gereed om de volgende dagen te Chaya-en!
Vrijdagmorgen om 6u bevond ik me weer op m'n thuisfront. In de middag trok ik naar Gringo's huis, waar de jongens de voorbij dagen een racho hadden vervaardigd. (Rancho-> Een afdak bestaande uit bamboestokken en bladeren, wordt geassocieerd met de Chaya, en de jongens kwamen daar samen om te drinken en naar folklore te luisteren) In de avond trok ik met Laura naar de rancho, waar iedereen verzamelde om naar de Chaya te gaan. Al snel kwamen zatte jongens plakken en melden dat Ale spiritueel onder ons is, maakten ze een kringetje en sprongen al roepend rond 'Gallina, gallina' (betekent kip, de bijnaam van Ale). Al snel was ik bekend als 'Het meisje van gallina' en hield iedereen me in het oog. Een van de jongens kwam met een schoensmeerpotje op me af en begon m'n gezicht onder een ferme laag zwarte schoensmeer te verstoppen. ' Zwart staat je goed.' 'Ja, dankje.' Bloem werd in de lucht gesmeten en kwam op me neer. Als een zwart-wit silhouette trok ik met Laura en de jongens naar de Chaya. Daar dronken we wijn, kwamen we los op Folklore en smeten we bloem in de gezichten die ons passeerden. Om 5 u 's morgens was ik doodvermoeid en ging ik met Gaston, mijn 17-jarige neef, naar huis. De volgende dag stonden we allen om 15u op. We zaten als wrakken aan tafel en schrokken milanesa's naar binnen. Gringo kwam binnen en kwam nog een beetje de ambetanterik uithangen. 'Ale komt vandaag.' Hij bestudeerde m'n gezicht om m'n reactie in zich op te nemen. De vorige dag had Edu me een berichtje gestuurd ' Ale is terug in La Rioja voor de Chaya, kom direct' maar dat bleek achteraf dan ook niet waar te zijn en ik weet best al dat ze graag met m'n voeten speelden dusja... S avonds trokken we rond 11u naar de Chaya. Geen ziel te bekennen. Kleine kindjes die me overladen met bloem, en Rafael die hen steunde en water over me goot zodat de bloem zich aan me vasthechtte. Ik kreeg een berichtje van m'n vriendinnen, en ging naar ze op zoek. Laura ging met me mee. Ik kwam Laura (deze keer mijn klasgenoot) tegen en tikte op haar schouder. 'Tiiiiiiinneeeeee!' Ze omhelsde me en ineens kwamen al m'n vriendinnen op me af. Ze maakten een groepje begonnen 'Tine corazóoon' te roepen. Ik begroette iedereen en leerde vrienden van Sara kennen, die steeds vragen op me afvuurden. Na een tijdje ging ik weer terug naar de jongens en om 6u30 keerden we terug. Iedereen met een knorrende buik, gevolg van de wijn, dus gingen we nog naar Juans huis en aten we daar empanadas. Bij deze belanden we bij zondag. Rond 24u ging ik naar Paula's huis, waar m'n vriendinnen verzamelden om naar de Chaya te trekken. We dronken een beetje wijn, een beetje fernet,... Paula moest nog een ingangsticket verkopen dus zochten we aan de ingang mogelijke kopers. Bij het passeren smeet men bloem in je bezicht, werd je onder een schuimlaag ontzichtbaar en kreeg je gezicht een andere tint en dat te danken aan verf. Dan later op de avond mijn dierbare Edu en zijn vrienden tegengekomen, bij wie ik bleef tot het einde van het spectakel. Rond 6u trokken we huiswaards en... aten we nog iets voor het slapengaan. Ik moest opstaan om 11u ( zéér pijnlijk) om mijne maat, Laurent, op te halen aan het busstation. (Laurent, 100 procent Belgisch volk, is op uitwisseling in Cordoba en komt mij bezoeken!) Om 12u30 stond ik klaar om hem met ene Argenijnse gastvrijheid te ontvangen, maar na 2 uur alleen wegkwijnen was ik al niet meer zo gastvrij! Na 2 uur verscheen hij dus in het busstation, omhelzden we mekaar, kropen in de taxi en gingen op weg naar huis. We aten met mama, ik sliep nog een beetje en daarna trokken we naar het centrum, en hangen ik de gids uit. 'S avonds aten we een lomito en trokken we naar de Chaya. 4de en allerlaatste dag! Ik, als een echte Riojaan, verfde mijn Chayapartners zwart met schoensmeer en gaf hen nog een tintje wit met bloem. Met alvaca (een plan dat geassocieerd wordt met La Chaya) achter de oren gingen we op weg naar de Chaya. Vandaag was het DE topdag met 'Sergio y sus amigos', een folklorebandje van ons eigen La Rioja als afsluiter. Hier worden Sergio en zijn vriendjes nogal verafgoodt en zelfs ik kon de refreinen meekraaien! Toen ik in de mot kreeg dat Laurent zowat in slaap aan het dommelen was, besloten we ervandoor te gaan... Om 7u bevonden we ons in dromenland. (Dat wel na een nodige douche)
Diezelfde avond ging Laurent terug naar Cordoba, om na enkele daagjes weer in La Rioja te staan, deze keer voor Carnaval! Vrijdagmorgen kwam hij aan, deze keer geen 2 u in retard wat zeer hard te apprecieren was! ´S middags konden we het huis niet uit wegens de warmte dus besloten we indoor te blijven en pannenkoekjes te bakken! ´S avonds trokken we naar 'Tabasco Lounge', een hippe tent, waar we Mexicaanse fajitas verorberden. In taxi kwamen we aan in Fenix, waar Carnaval zou plaatvinden. Veel trommels, glitterpakjes, amateurtjes en shaken! Maar er heerste wel een leuke sfeer, dus allright! Zaterdag was de verjaardag van ene vriendin, Ana Lucia. Om 17u was ik uitgenodigd in het huis van Ana Paula, dus sleurde ik Laurent daarheen. Daarna aten we iets en gingen we richting Paula's huis, want daar vond het 'verrassingsfeesje' plaats. Ik was verhuld in maskertjes, dassen, bloemen en alles wat ik maar in dat huis aantrof. We aten daar een hamburger en gingen na enkele uren alweer weg, want ik had Rafael beloofd om naar 'el baile' te gaan. Maar daarvoor was het net te laat, dus gingen we dan maar in op de asado-uitnodiging. Ricardo, de magere homo die in de lomiteria werkt, was namelijk jarig. Dus rond 4 uur bevonden we ons op het grondgebied van Alejandra, waar de asado plaatsvond. We aten, praatten, dansten en om 6u30 waren we weer thuis. Zondag werd ik wakker gebeld door mijn madre. 'Hup, hup, schud je zusjes wakker en kom naar het huis van oma voor asado.' Laurent was alweer een tijdje wakker, had al een koffietje gedronken en stond mooigewassen klaar. Santé. Ik douchte me rap en deed een poging om slapende bakstenen wakker te krijgen. Kleine ruzie tussen de zusjes omdat ze er nog niet aan dachten om uit bed te kruipen, maar eenmaal mama aankwam ging dat proces nog rap vooruit! Ole! Op naar oma dus. Zowat de hele familie was aanwezig. en ook nieuwe gezichten! Mama : `I present you, de broer van Graciella (de vrouw van mijn nonkel Jorge), en peetvader van Ale' Dus je kon bij deze wel denken wat het tafelgesprek was... Eenmaal het buikje rondgegeten begonnen we te Chaya-en! Mijn zusjes maakten me nat, smeten met bloem en al rap was ik een wit poedermeisje. Ook Laurent spaarden ze niet. El negro Ivan had me gespot al lopend in de straat om een water- en bloembadje te voorkomen en riep me toe. `Heu Tin, kom hierheen`. Ivan en Gringo waren met hun familie aan het Chaya-en en allen gingen we naar hen. Het eerste slachtoffer was Laura, die getackeld werd en in de modder werd gewassen. Mijn zusjes hielpen bij het wit maken met bloem en Gringo spoelde ons erna een beetje af met de tuinslang. Nonkel Jorge nam ons mee in zijn busje om de barrio's (vergelijkbaar met gemeentes) af te schuimen op zoek naar Chayaande mensen.. De Chaya wordt jaarlijks traditioneel afgesloten met de verbranding van een pop, de 'puyaay`. De vrouwen aan de ene kant van de pop, de mannen aan de andere kant. Het Chayalied begint en op dat moment gaan de mannen en vrouwen naar voor, in de richting van de Chayapop. Daar komen ze samen en smijten met bloem naar elkaar. Vervolgens trekken ze zich weer terug, elk naar zijn kant. Dat doen ze 3 x. Daarna lopen ze in kringen rond de pop en zingen ze, gooien met bloem,... Na de hele gebeurtenis begraven ze de pop. ´S avonds zit Laurents bezoekje er weer op en verlaat hij mij in La Rioja. De volgende dagen ga ik nog eens naar Carnaval met mijn zusjes en nicht, op bezoek bij Hayden, de Nieuw-Zeelandse jongen die enkele huizen van mijn oma woont en besluit ik om naar Mendoza te gaan!! Mijn motief : La Vendimia, een traditioneel feest van Mendoza waar de druivenpluk centraal staat. Dit feest is een van de grootste, mooiste en spectaculairste feesten van dit hele land. Ik contacteerde Anke, een Belgisch meisje die daar woont, en vrijdagavond zat ik al in de bus. Zaterdagmorgen sliepen we uit, verkenden we het dorpje waar zij woonde, en ´s avond gingen we naar de straat des bars, om een heerlijke cocktail te drinken. Rond 6 u `s morgen lagen we in ons nest. Aanbeland bij zondag : Uitslapen (laatste vakantiedagen by the way), Marie Antionette in de cinema gaan bekijken, en 's avond HET feest, de Vendimia. Zeeeer mooi spectakel, met een 700 dansers maar toch prefereer ik onze Riojaanse Chaya, want daar is er puur amusement! Maandag werd ik door Anke rondgeleid in het centrum en 's avond bekeken we de 'In de Gloria'-reeksen, die pure Belgische humor! En dinsdagmiddag terug in de bus op weg naar La Rioja, een 8u durende rit, in de brandende zon, zonder deftige airco! Want... school begint! x
17:17 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |
05-02-07
ES QUE SE VIENE LA CHAYA
Beste lezers, bij deze wil ik mijn oprechte excuses aanbieden wegens mijn onactief gedrag in cyberspace. Mijn familie had was op reis naar Mar de Plata, en ik bleef hier in
Dus SANAGASTA! Eén maal per jaar wordt dat rustig dorpje overspoeld door duizenden Argentijnen want in januari wordt daar de Chaya gevierd. De Chaya is een traditioneel feest van
En als afsluiter de eeuwige Ale-kwestie die- ja hoor- eindelijk tot een eind is gekomen! Op de Chaya (het zuipfeest) werd hij opgepakt wegens dronkenschap gecombineerd met vechten... Dan besliste is hem officieel af te zweren. Ik kwam enkele dagen later terug van Sanagasta, en hij bracht een week door in het huis van z'n oom ; zijn oom was op reis en hij moest de zorg van het huis op zich nemen en natuurlijk kwam het goed uit omdat
19:16 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |
05-01-07
Ja hoor, alive and kickin`
Ja, geen nood om ongerust te worden! Ik stel het hier goed, wel de laatste tijd een beetje minder wegens een Argentijn die jullie ondertussen al bekend in de oren klinkt. Laat ik daar maar eens bij beginnen! De beroemde Alejandro Narvaez zit er weer tussen! Na mijn 14dagen lange AFS reis was ik stilletjesaan van mijn Ale-periode aan het afkicken, en dat ging wel nog redelijk goed... tot de dag van Kerstmis... Hij zond me een berichtje dat hij me zeer graag ziet, dus reageerde ik daar een beetje enthousiast op, wat ervoor zorgde dat we de volgende dag weer te samen waren. Hij moest taxi spelen voor m`n zus, want ze moest kleren gaan ophalen thuis, en mijn zus sleurde mij mee om het niet alleen met Ale te moeten gaan. Wachtend op Sofia, de zus, begon hij weer de sloeber uit te hangen enzo, maar ik bleef volharden, ging net kraken toen m`n zus terugkwam. Eenmaal terug ten huize van oma, zei Ale z'n klaagzang op ; hoe elk deel van z'n lichaam pijn deed veroorzaakt door de grote vriend hier, alcohol! Hij vroeg om m`n mp3, ging een uurtje platte rust gaan spelen, en zond me een berichtje om naar z`n huis te komen wanneer z'n vieja (oudje> mama) naar dromenland ging. Dan ben ik bij hem gebleven tot een uur of
O ja, en om bij de Ale-kwestie terug te keren. Gisterenavond was ik weer een beetje bij hem thuis, van 23u tot 24, zoiets. Hij zond me een berichtje en vroeg waar ik was. ( Ik had etentje bij Monica van AFS met Lili en Pom want zei gaan er deze week beiden vandoor...) Ik ging dus naar z'n huis, en toen kwam z'n mama thuis. Ze deed de deur open van zijn kamer toen ik juist onder het bed aan het kruipen was, maar ze me al gezien dus zei ze verbaasd van ' Hallo, hoe gaat het en, wat doe je daar?' Dus die weet dan ook weer dat hij involved is met een Belg dan nog wel! Om 24u smeet hij me weer buiten, omdat zijn papa hem ging gaan opzoeken om dingen voor San Luis te regelen, neeeeeeee! Tegenspartellend ging ik terug naar de lomiteria en merkte dat het winkeltje gesloten was en mama ervandoor was gegaan met de kindjes. Ik vroeg koeltjes aan Edu waar Kiki was gebleven en die zei 'naar huis'. Oei. 'En ze is zeer boos op je.' Oei. Bellen naar huis of niet? Ik ging het uitleggen, ze zou het wel verstaan... Toen ik me echt zorgen begon te maken begon Edu te lachen, en zei dat het niet waar was. Dat ze ff naar het centrum zijn en direct weer terugkomen. Smeerlap! Gisteren dus, zou ik weer naar Ale's huis gaan, maar toen ik hem een berichtje zond, reageerde hij niet. Edu zei dat hij Ale zag passeren met zijn papa. Zijn pappaaa! Wel, niet echt een misdaad op zich maar je moet weten dat zijn papa hem enkele jaren geleden naar San Luis gestuurd heeft, tegen de zin van zijn zoon en dat de papa alles zou regelen want zijn zus woont daar eenmaal, en wanneer Ale daarheen gaat, zal hij bij hen gaan inwonen. Nooooo! En hem dan niet meer gehoord of gezien, dus het zou kunnen dat hij er al vandoor is gegaan. Zelfs niemand van zijn vrienden wist dat hij ervandoor ging gaan, ze kregen dat te horen van mij! Dus nu ben ik de vreselijke verdrietige kant aan het op gaan, want als hij nog niet weg is, gaat hij zowieso binnenkort er vandoor.
Nieuws> De grote baas van AFS in La Rioja is op reis voor 2 maanden naar Cordoba en heeft haar gastgezindochter meegenomen naar Cordoba... Komt het nu ff uit, dat Kyung (ja, zij weer) teruggestuurd wordt naar haar land, omdat ze haar nog steeds slecht gedraagd. Iets dat ze ladderzat is en kust met wat er komt ofzo. Dat was de druppel en gaat ze naar huis. Ook Lili (Duitsland) en Pom (Thailand) gaan ervandoor. Niet omdat zij sloebertjes zijn maar omdat hij AFSjaar er op zit. En in februari komen er twee mannelijke deelnemers! Joepie! Ene pipo uit Nieuw-Zeeland, de andere uit Amerika.
Mijn gastfamilie gaat binnenkort naar Mar de Plata (de zeeee), maar zonder mij. Mama zei 'En met wie ga jij dan uitgaan?' Ze heeft gelijk, ik zou me daar te pletter vervelen en één dag opgesloten bij m'n zusjes is al moordend. (ze maken steeds ruzie, en om alles! En als ze geen ruzie maken, wat zeeeer zeldzaam is, dan zijn ze hyperactief en luidruchtig dus dat is ook niet het meest aangename)
Kerstmis. Dit werd hier gevierd op 24 december. Ik had voor de hele familie pakjes gekocht en we gingen allemaal naar oma's huis. Daar aten we asado (varken en schaap), patatjes en groeten. Daarna taart, die ik die middag gaan maken bij met mijn zus ten huize van Monica omdat zij, tot tegenstelling van mijzelf, wel degelijk kan koken. Om 24u telden we af (rare pipos) en klonken we met de glaasjes. We gingen allemaal naar buiten en iedereen schoot vuurwerk af. Een uurtje later moest ik al ten huize zijn van een vriendin, waar we champagne dronken en gevoerd werden naar 'Clubhouse' ; een samenwerking van disco`s die een fantastische outdoor-fuif met zich meebrengt. Wel cumbia, maar ook electronica, wiippaa! Om 7u30 was ik thuis... De volgende dag, de echte Kerstmis voor ons, stond ik rond 16u op, kwam Ale naar Edu´s huis om 18u en maakte op zijn beurt de jongens wakker. Samen aten we pizza en babbelden we over hoe we Kerstmis hebben gespendeerd.
Mijn bezigheid hier> Als er een vervoermiddel tot beschikking is gaan we veel naar Laura's zwembad. Anders ga ik een vriendinnen gaan bezoeken, verdiep ik me in boeken, hang ik rond in de lomiteria, ga naar het centrum...en dat is het eigenlijk zowat. Maar, etenstijd! x
18:08 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |
21-12-06
Op naar t noorden!
Gegroet! Kerstmis komt eraan dus bij deze, sloeberige lezers, wil ik jullie een FELIZ NAVIDAD wensen. Hier is het nogal tegen mijn biologisch systeem in, wegens kerstbomen te spotten in een hitte van 43 graden...Wij hebben een plastieke, kleine kerstboom dat je gerust kan ompissen, net zoals ten huize van de oma! Ondertussen heb ik het ietsje moeilijker, om bepaalde redenen maar ik trek mezelf er wel weer door. Ook de vreselijke muggen hebben de laatste tijd een grote, onverzadigde honger, waar ik met mijn heerlijk, zoet bloed serieus onder lijdt.
De vorige twee weken was ik niet te signaleren in 'La Rioja'. Ik was ervandoor gegaan met AFS met een hele meute buitenlanders en dat voor een volle 2 weken!
3 december : Nog eventjes een cybercafé gaan opzoekenom met het thuisfront in contact te komen, daarna een matchje van Boca nog meegepikt, DE 2e kans ondertussen om te titel te pakken vandaar dat alle jongens samenkwamen in het kamertje van Edu, waar ze de traditionele strijdzangen zaten te tieren... Maar Boca verloor, en Estudiante won, dus kwamen ze gelijk te staan en ging de volgende compititiematch het beslissen... Boca liet de titel uit handen slippen, en Estudiante ging er mee vandoor. Dit verwachtte niemand, en was ik even blij dat ik de telleurstelling in La Rioja niet moest meemaken... Dus na de match ging ik nog ff naar Ale's huis om zijn gsmoplader te lenen, en dan op naar het busstation, om de volgende morgen om 5u in Tucuman aan te komen. Lili (Duitsland) en Pom (Thailand) gingen ook mee.
4 december : Om 5 uur kwamen we aan, waar we door en AFS vrijwilliger opgewacht zou worden. En waar was die? Daar zaten we dan weg te schimmelen gedurende een uur en een half, tot hij met enkele Cordobese buitenlanders aan kwam draven ; daarvan 2 Belgen! Joepie, de kans om nog eens de moedertaal te spreken, wat in het begin een menging was van Spaans en Nederlands... We werden gebracht per taxi naar het reisbureau, waar iedereen samenkwam en een warm drankje voor geschoteld kregen. Daarna vertrokken we met de bus naar onze eindbestemming deze dag ; Tafi del Valle, een gezellig dorpje in de bergen zo'n 2 uur verwijderd van de hoofdstad Tucuman. Onderweg gingen we nog dingetjes gaan bezoeken tot we bij het thuisfront van een reisbureau-medewerker aankwam, waar we hamburgers kregen en al van die zoete Argentijnse koekjes. Verzadigd gingen we een wandeling gaan maken in de dikke mist, en daarna vertrokken we naar het hotel waar we ze na een tijdje gingen gaan maffen!
5 december : Vroeg uit het bedje, om naar een ranch te gaan! Daar stonden 45 opgemaakte paarden, klaar om buitenlanders door te bergen te dragen. Eerst werden we aangeleerd hoe ze te besturen, maar de mijne was nogal een ik-heb-geen-karakter-en-doe-wat-de-rest-van-de-paardjes-doen. Na een goed uur kwamen we aan onze eindbestemming, waar de asado werden voorgeschoteld. Eenmaal weer beneden, wat voor mij zeer lang duurde omdat ik een zeeeer lui paard had die nooit wou luisteren... Maar in de terugweg had ik de uitvinding 'zweepje' officieel in gebruik gesteld en dan ging het plots reageren. Eenmaal beneden, werden we in groepjes met een jeep naar het centrum gevoerd, waar we creatieve winkeltjes met traditionele objecten konden bezoeken. Daarna nog een kaasbrouwerij (noem je dat zo?) gaan bezoeken en een oud huis, maar ik was nogal afwezig dus geen idee wat er zo speciaal aan was.
6 december : In Belgié zou er een ontbijt met mandarijntjes en chocolaaa aanwezig zijn, hier bestaat Sinterklaas niet dus mocht ik dat wel mooi vergeten. We trokken naar een boerderijachtig ding met een close-to-nature-gast die ons uitleg gaf over plantjes en andere. Daarna op restaurant, gevolgd door een bezoekje bij een metaalbewerker, een huis inclusief museum en s avond een wandeling in een natuurgebied met close-to-nature-sloebers die aan Mother Nature permissie vroegen om dat gebied te betreden, zongen,... Daarna gingen we empanada´s gaan eten, voor de zoveelste keer!
7 december : Kruipen in de bus en op naar een raar stenenmuseum, waar we lekker onze creatieve kant konder uithangen door op en in vanalles te kruipen, wat helemaal niet de bedoeling was, maar zeer hard om te weerstaan. Daarna verplaatste de bus zich zo'n 5tal minuten en werden we gedropt in een dorpje, waar we gingen middageten. We werden empanada´s (wat een verrassing) geserveerd en dan 'Choclo', een papje van groenten en dan allemaal door... een BELG! We waren zo aan het zeveren onder belgen, toen Laurant vroeg waarvan de opdiener was omdat hij niet echt van Argentijns bloed leek te zijn... een Belg dus! Dan nog gaan touren in de bus, tot we aankwamen aan het sterrenobservatorium, in de bergen, waar we de nacht gingen doorbrengen. Eerst werden we onze ruimtevaart-skills getest met een quiz, waarin we enkele begrippen kregen en die volgens belangrijkheid moesten nummeren. Conclusie : Ik zal best niet naar de maan reizen, want ik overleef het niet. S avonds heb ik me bij Laurant geplaceerd (Belgie!), om naar de sterretjes te kijken en lekker diaclectisch te zeveren, heerlijk! Dan hebben we de maan geobserveerd en zijn we om 2 u gaan slapen, om (dat was het plan) om 4u op te staan om naar Satarnus te gaan kijken, maar niemand van ons tuinhuisachtigding heeft de oproep gehoord dus hebben we doorgeslapen tot s morgensvroeg, toen we er uit werden gehaald om de zonsopgang te bewonderen.
8 december : Op naar Salta! Onderweg de 'Ruinas de Quilmes' (niet het bier maar de stam) bezocht. Eenmaal aangekomen in het hotel, joinde Liesbeth de groep! Joepiejij! Het plan was om in een rivier te gaan zwemmen, maar die stond droog, dus zijn we maar in t zwembad gaan springen! Daarna nog een tourtje in het dorpje en op resstaauurant! Het was aan het goten, en de straten stonden helemaal onder water, dus deden we onze schoenen uit en liepen zo naar t hotel terug.
9 december : Een uitgebreid, heeerlijk ontbijt met fruit, chocomelk en eitjes! Eeeeuwen geleden! Dan vertrokken we naar de hoofdstad van Salta, onderweg stopten we bij een wijnbrouwerij en mochten we daar lekker misbruik van maken omn de plaatselijke wijnen te proeven, maar niet aan mij besteed, om 10 u in de morgen! Een lange busreis, en dan kwamen we eindelijk aan in Salta, waar we bij aankomst direct het centrum introkken... En 's avonds, gaan drinken!
10 december : Om 4 u thuis, om 7 u er weer uit, zeeeer pijnlijk! Maar we gingen naar Jujuy, dus veeeel slapen in de bus! Enkele stopjes onderweg, en dan eten in een oud, huis met enige betekenis (maar was zeeer moe van de vorige nacht) en daar dan empanada's en asado gegeten. Tegen 19u waren we weer in Salta en zijn we in liftjes naar de top van een berg gegaan, waar we van een prachtig uitzicht konder genieten. Eenmaal terug beneden, ontdekten we een vijver met bootjes! Natuurlijk kon niemand het laten, sprongen we in de bootjes en zetten we een echte race in (Belgié vs gemengd) en de Belgen wonnen wel zeker! ¡TOMMAA!
11 december : Op naar Tucuman, waar enkele reizigers ons zullen verlaten en joinen (om naar de Cataratas te gaan). Rond de middag kwamen we aan. Het merendeel bleef in t hotel, de Tucuman-ers gingen naar huis en namen een vriendin mee, wat bij mij het geval was. Ik ging de nacht doorbrengen ten huize van Liesbeth, mijn belgisch maatje. ´S middags trokken we naar het centrum en na enkele uurtjes ging ik mijn reisgezellen gaan bezoeken op hotel, terwijl Liesbeth naar ff naar huis ging. Na enkele uurtjes werden we in busjes gevoerd naar een restaurant, waar we buiten in de gietende regen asado eten en na het avondmaal een folkloreband preformde.
12 december : Uitslapen, en ferm uitslapen! Eten bij Liesbeth´s familie en direct naar het AFS-bureau. Om 15 u gingen we vertrekken met de bus richting Missiones, wat een retard werd van 2 uur! Om 17 u vertrokken we en we hadden een lange rit voor de boeg...
13 december : Na zo'n 24 u kwamen we eindelijk aan in Missiones. Onderweg hadden we een ruine bezocht (heel vervelend, want het was zo waaarm), die een stad was geweest, bewoond door Indiaantjes. Dan kwamen we onze held en plaatselijke verfrisser, de waterput tegen, waar we met emmertjes water ophaalden en het helemaal over ons goten. Dan een beetje wind spelen, omdat we nat de bus niet mochten betreden... Daarna nog het 3 landenpunt gaan bekijken ; op dit punt kan je Argentinié, Brasil en Paraguay zien, leek mij allemaal hetzelfde maar toch el impressionante! Eenmaal aangekomen in het hotel dus, sloop ik ff weg om naar tv te gaan kijken. DE match Boca vs Estudiante was bezig ; wie won werd kampioen. In de 5 laatste minuten liet Boca het afweten en ging Estudiante ervandoor met de titel... Dan sprongen we het zwembad in, gingen we gaan eten, en genoten we van een lekker cocktailtje. Om 1u zat ik erin want morgen vroeg opstaan om naar de watervallen te gaan!
14 december : Op naar de Cataratas! Met een treintje reden we door de 'jungle', en als eerste stop gingen we naar 'La Garganta del diablo', de keel van de duivel... Daarna deden we nog een tourtje en gingen we nog watervallen gaan bekijken. Dan middagmaal en direct daarna in jeeps door de jungle, waar er over de dieren enzo gepraat werd. We moesten dan nog een trapje dalen, uitkomend op de rivier, waar we in bootjes kropen, en zo een closer look konder nemen van de immense watervallen. En daarna, op naar het hotel, waar we weer een duik in het zwembad namen wegens de drukkende hitte! En s avonds, weer een cocktail! Info gestolen van een AFSsertje's site> De watervallen van iguazu horen bij de top 3 mooiste watervallen ter wereld, en zijn 72 meter. Iguazu betekend groot water in Guarani. Graganta del diablo:grootste waterval en heeft de vorm van een hoefijzer. en de San Martin watervallen.
15 december : Het plan was om 6 uur uit bed te stappen, wat nogal problematisch ging en nog een goede 6u30 werd, maar toch al om 7u aanwezig aan het ontbijt, klaar om de morgen in Paraguay door te brengen! 7 u s morgens gingen we vertrekken, wat 8 u werd omdat de buitenlanders ook al de slechte Argentijnse gewoonte krijgen om overal serieus te laat te komen...Enkele problemen aan de Aduane, omdat ik illegaal was, maar met 50 pesos werd dat geregeld, gaven ze me toegang tot Paraguay en kreeg ik nog een 3 maanden erbij in Argentinié, zo zie je maar hoe corrupt Zuid-Amerika is. De busjes reden op een overzetboot en na een 10tal minuutjes stonden we al op Paraguayaanse grond! We trokken we stad in, de op één na grootste stad van Paraguay. Paraguay ; een heel andere wereld! Kleurrijke huizen, de straten overbevolkt, overal winkeltjes, mensen die op je afkomen en je nieuwtjes aanbieden, vuil,... We zijn naar `the mall`geweest en hebben een stukje door de stad gelopen om indrukken op te doen. Enkelen elektronica gekocht, wat daar spotgoedkoop is! Na 2 u zaten we weer terug in het busje voor de oversteek en dan de 24u terug naar Tucuman! Onderweg nog een mijn bezocht, maar ik ben stiekem teruggeslopen naar de bus, met tussenstop in het souvenierwinkeltje met ventilators, omdat ik zowat aan het wegsmelten was van de warmte.
16 december : Terugkomst in Tucuman, waar van enkelen afscheid werd genomen. Anderen (ik) gingen nog iets gaan eten, en nog ff gaan rondhangen tot de bus vertrok naar thuisfront. Ik vertrok om 19u30 en belande in La Rioja om 2u. Met mijn trekrugzak stapte ik op de lomiteria af, mijn zusjes zagen me en liepen naar me toe. Ik kreeg een knuffel. Sergio zat depressief naar z'n voet te kijken in een stoel ; een auto had hem aangereden toen hij lomito aan huis aan het brengen was per moto. Mijn familie ondervraagde me over de Cataratas. Een beetje later stapte ik de auto in met mama en Victoria toen Ale, met al een hoeveelheid alcohol in het bloed, aankwam. Hij riep me en vroeg me te blijven, ik ging weg...
De volgende zaterdag werd ik wakker gebeld door nonkel Edu. We gaan nog eens naar Laura's zwembad! Slechts een uurtje konden we ronddobberen ; er vielen keien van regendruppels uit de lucht die hard op ons lichaam pletsten, zand stoomde op en verblinde ons enkele tellen,... en het werd frisjes.
Wat nog? Al enkele dagen in het stad rondgebracht om kerstinkopen te doen. Voor de zusjes : een twister (dat ik, wanneer ze er toch niet mee spelen zal kidnappen want het is toch zo een leuk spel!), voor m'n tante, oma en mama een zeepje en een flesje douchegel (hoe origineel- kuch), voor papa een nieuwe askbak in glas met metaal (wegens gebrek aan inspiratie), en vandaag weer verder! Allright, moet er vandoor. Zoentjes x
20:16 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (8) | Email dit | Facebook |
01-12-06
What happens in San Luis, stays in San Luis. Right?
Hallo Belgenland! Momenteel werken mijn hersenen niet meer zo voordien aangezien ze nu op turbosnelheid werken omdat ik nog enkele dingen moet uitwerken dus mijn oprechte excuses daarvoor! Voor de ongeduldigaards onder jullie, ik leef nog ja maar ik was voor een paar daagjes er tussenuit getrokken...
Nieuws? Ik heb het nog steeds niet in m'n koppie gehaald om dingetjes op te schrijven die me hier overkomen, dus zal het weer een magere berichtgeving zijn!
Mijn vorig vorig weekend was 'klasgenootjes-weekend'. De vrijdagavond naar Paula's thuisbasis gegaan met the girls en daar heerlijke 'empanadas arabes' gegeten, wijn gemixt met sprite (echte sloebers hier) en babbeltjes doen! De zaterdag een supriiissseee voor Agostina, een vriendin van mijn vriendinnen waar ik ook soms mee optrek. Ze heeft een huidziekte die grote, witte plekken op haar huid veroorzaken als ze nerveus is. Ze heeft dat al jaaaaarren maar onlangs hebben de dokters haar gemeld dat ze die altijd zal hebben en zich rustig moet houden, want ze worden maar steeds groter. En ook nog dat ze veel verdikt als ze niet eet of zoiets. En om haar een beetje te troosten zijn we naar haar huis getrokken, zowat ingebroken, en alles versierd enzo. Toen ze thuis kwam had ze de schrik van haar leven, ze had licht gezien dus dacht ze dat er inbrekers binnen waren...'S morgen rond 6 u lag ik in m'n bedje. De laatste tijd mag ik nooit meer in het huis van oma slapen, heb geen idee waarom... Jose, m'n zusje, is me altijd voor want ik ga pas maffen om 6u in de morgen... dus is er geen plaats meer voor mij en moet ik richting huis gaan.
Vorige week ben ik de 2 dagen in de lomiteria gebleven met de jongens en de zondag mijn babbeltje gaan doen bij m'n vriendinnekes, met mate in de hand. (mate, het thee-achtig drankje...) Ik ben ook nogmaals bestolen! Mijn rugzak werd geschoept in de kamer waar ik altijd slaap, gelegen in het huis van ommaaa! Zoals altijd neem ik mijn rugzak mee omdat er kans ik dat ik daar blijf slapen, leg ik het op m`n bed en ga ik de plaatselijke bevolking gezelschap gaan houden... Toen ik zaterdag om 5 u in de morgen op zoek ging naar mijn rugzak om naar huis te gaan met papa (wanneer het werk in de lomiteria erop zit), was die nergens te vinden. Dus ben ik maar weer eens bestolen... Wat hield mijn rugzak in? Mijn wit, betoverend, Marilyn Monroe-kleedje (tot grote shock van mijn zussen en vriendinnen- o nee, dat niet!), toiletzak met inhoud, flashygele handdoek, een paar peso's en... de sleutel van mijn huis! (Maar mama is niet boos)
Laten we bij deze overgaaaan naar zondagavond! Alejandro was van plan om naar San Luis te gaan, dus zei ik zo van neem mij mee. Zijn antwoord ; 'Ok'. Zondagavond was die plots verdwenen, toen de dingetjes geregeld moesten worden... Eenmaal thuis gekomen, ging de telefoon en moest mama vlug terug naar de lomiteria om oma een spuitje te geven ( de laatste tijd gaat het niet zo goed met haar, iets in de rug...). Toen mama terugkwam zei ze dat Ale buiten op me stond te wachten ; hij had hen gevoerd naar huis omdat oma en mijn nicht in onze uit mekaar vallende auto er op uit waren getrokken omdat er een familielid gestorven was... Ze moesten dan ter plekke gaan, dus bij deze stond Ale aan m'n deur. Hebben we een beetje gebabbeld, terwijl m'n zusjes af stonden te luisteren,... Afspraak ; Maandagmorgen om 9 u aan de lomiteria. Dan het busticket gaan kopen, en om 13 u vertrokken richting San Luis. Een 9 uren busrit, slapen, Alejandro me wakker porrend, filmpje kijken, dEUS luisteren... Dan een hotel gaan zoeken (het plan was bij zijn tante te blijven logeren, maar zij wou dat stiekem niet want vorig jaar is haar 12 jarige dochter gestorven aan kanker en s nachts staat ze op op zoek naar haar dochter...) dus hotel it is! Met een slordige 40 peso's per nacht hadden we een verblijfplaats... Dan eerst voeding gaan zoeken, bij Jhony Dip's zijn we een hamburger gaan eten... Dan nog beetje gewandeld in t centrum, en uitgerust op een bankje in la plaza. Dan gaan slapen en de volgende dag steeds in het centrum rondgehangen en dan kiiillommeeeters gedaan op zoek naar het huis van zijn familie. (die kerel heeft echt niets van coordinatie- in het 2004 heeft hij daar een jaar gewoond en we hebben naar de hele andere kant van San Luis gewandeld). Dus 's avonds kwamen we dood aan bij zijn tante en dan had ik nog hellse buikpijn ook... Om 2 uur heeft zijn oom ons dan naar ons hotel gevoerd... De volgende morgen geraakten we niet uit ons bed, en stonden weom 14u pas buiten... Altijd de schuld van Ale, die niet kan opstaan, heb hem er dan maar uit geduwd, de truc! Dan zijn we in een busje, die pruttelend van inspanning de bergen betreed, naar het buiten van San Luis getrokken en in de hitte gewandeld (onderweg beetje verfrist in een beekje) tot we aan een groot meer kwamen, ook gelegen in de bergen. Dan met het busje terug naar het hotel. Zijn oom had hem nogmaals uitgenodigd om langs te komen, maar ik kon niet meer bewegen dus bleef ik slapen in het hotel, terwijl hij ff naar z'n familie ging. Zijn belofte was om in een uur terug te komen en ik beloofde hem in het hotel te blijven, tot hij terugkwam. 2 uur later werd ik wakker en probeerde hem te bellen, toen iemand opnam en vroeg wie ik was. Wie ik ben? Ik vroeg om Ale en de persoon aan de andere kant van de lijn legde neer. Ik schrok me dood maar bleef rustig en probeerde opnieuw, iemand nam op, ik hoorde stemmen en die legde weer neer. Ik probeerde een berichtje te zenden, maar dan ging mijn gsm ook al niet meer... Dan besloot ik om naar Edu te bellen en legde hem alles uit en vroeg hem Ale proberen te bereiken... Ik was veel te bang om in het hotel op Ale te wachten, ik dacht dat er hem iets overkomen was... dus nam ik mijn tas, trui en liep ik naar buiten. Daar kwam ik de manager tegen, dus vroeg ik hem als hij Ale gezien had. Ja ; 2 uur geleden. (voel je de spanning? ;)) Hij probeerde Ale te bellen op z`n gsm, zei dat hij stemmen hoorde maar niemand antwoorde... Ik ging kapot van de zenuwen en besloot dan maar naar het huis van zijn familie te trekken in een taxi, ik herinnerde me zowat waar het was met mijn visueel geheugen ;) Toen zag ik Ale ongerust op me afstappen, hij stond op de hoek van de straat afscheid te nemen van zijn oom, toen hij me buiten zag staan, aan het praten met de hotelmanager terwijl ik beloofd had binnen te blijven...Gewoon een stom misverstand, maar ik heb me zo doodgeschrokken... Hij zei dat hij niet echt belang hechte aan wie er aan het bellen was omdat hij zowat naast het hotel stond, tot hij me buiten zag staan. Maaar allles is nu in orde! S avonds zijn we dan nog naar het centrum gegaan, met het plan een film te gaan kijken maar ze draaiden die dag niet, dus zijn we in het centrum gebleven op de plaza (plein) en beetje gebabbeld. De volgende morgen moesten we om 10u het hotel verlaten, deze keer kon ik niet uit m'n bed... om om 13u de bus te nemen naar La Rioja. Hoe zit het nu tussen ik en Ale? Dat ik er zelf geen kloot van begrijp... De eerste avond daar heeft hij me gekust, tot mijn tegenzin wel want hoe gaan we nu verder? De vier dagen in San Luis was ik zowat zijn liefje... en ik wil het nu zo houden (denk ik) want hier zijn we weer vrienden als voordien, wat nu zeer oncomfortabel is... Heb hem na de reis niet echt meer gezien, dus weet ik niet hoe het nu zit... Anyway genoeg daarover... Zondagavond vertrek ik weer op reis, deze keer met AFS, naar Salta, Tucuman, Jujuy en Cataratas de Iguazu. 16 december kom ik terug.
School is ondertussen ook al gedaan, heb geen idee hoe dat nu zit aangezien ik de laatste week niet ben gegaan wegens San Luis en beetje ziek vandaag... Nu ben ik ervandoor, ik zit al zo'n 2 uur in dit cyberding en plak ondertussen al aan m'n stoel (internet heeft het thuis begeven). Ik ben riebedebie! Zoentjes x
20:47 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
13-11-06
Tine ; your personal wake up call
Queridas Belgas, bij deze laat ik weten dat ik nog in leven ben! Vorige week is mijn 3 maand in Argentinië aangeslagen! Eerst en vooral zeer leuk en minder leuk nieuws! Ik mag van AFS, die snoodaardjes, volgende week niet met Alejandro naar Buenos Aires reizen omdat ik naar school moet gaan. Dat was juist het plan om niet naar school te moeten gaan, maar soit, wet is wil (of zoiets?), wil is wet? Fiew, allright, laten we het deze schrijfsessie makkelijk houden. Maar ik heb Alejandro al vechtend ondertussen alweer overhaald om in januari te gaan (wooeehoe!). Volgend recent binnengelopen nieuwsbericht ; van 4 tot 16 december ben ik niet te vinden in dit vreselijk La Rioja waaant ik ga op reis met AFS! Naar waar? Zal ik je dat nu eventjes vertellen zeg! Naar Salta en Tucuman (Ken ik al maar ik zal nog even goed toeristisch doen), Jujuy en Las Cataratus de Iguazu (als het licht van uw kamertje nu ineens aanspringt, dat betekent dat je dat inderdaad wel kent! Las Cataratas zijn namelijk die immense watervallen op de grens van Brasil, Paraguay en Argentinië) Enkelen van mijn klasgenootjes hebben een 6daagse reis gewonnen naar Carlospas (een mini-Bariloche, maar dat ken je of course ook niet. Bariloche is zowat de heiligheid van alles voor de jonge Argentijnen. De ski en fuifstad. Wel... Carlospas is een mini fuifstadje) En nu de clue van deze uiteenzetting is de volgende ; er zijn er 12 die gaan en er zijn 3 plaatsen over dus moesten diegenen die gaan overleggen wie van de 28 overige pipos mogen meegaan en ik ben er eeeentje van! Als dat niet superlief is maat! Maar er is nog geen data dus het zou best kunnen dat het zal samenvallen met AFS en dat ik niet zal kunnen gaan...In januari gaat mijn familie normaalgezien naar Mar de Plata (de zeeeee) en ga ik dus ook! (joepie)
WARNING> Dit schijnt een zeeeeer lang bericht te worden, op eigen risico verder te lezen!
Ondertussen is er hier mij iemand aant versieren via berichtjes. Ik weet al wie het zou kunnen zijn... Laten we even teruggaan in de teletijdsmachine van profie Barbaro naar deze morgen en het in een verhaaltje gieten. Vandaag, 13 november kroop ik uit m'n bed om 9u50 om 40 minuutjes later Adriana aan school op te wachten. Al wandelend ging ik naar school, onderweg een pakketje opgehaald van mijn thuisfront, m'n leraar Filosofie tegengekomen van wie ik een zoen en een compliment ontvangde, een praatje geslaan en er weer vandoor gegaan. (Zo gaan ze hier om met leraren). Ik was te laat, zoals alle Argentijnen hier dus steekt het niet zou nauw. Daarna ben ik 1600 pesos uit de muur gaan halen om mijn reisje te bekostigen, en vervolgens naar een cyber om te bevestigen dat het geld gestort was. Toen ik naar huis wou bellen meldde een vrouwenstem dat ik geen saldo had dus moest ik m'n kaart laten opladen bij de plaatselijke Telecommeneertjes. Het werd via de pc gedaan dus moest ik m'n gsmnummer doorgeven. Tijdens het transportproces werd ik overladen door vragen want... ik lijk niet echt Argentijns en met een postpakketje onder m'n arm met de initialen van België was het al rap duidelijk. Nu heb ik het volgende berichtje ontvangen ; Hola hermosa! Quiesiera saber tu nombre. Me imagino que es tan hermoso como vos! Vrij vertaald voor de ongeletterden in Spaans ; Dag schoonheid! Ik wens je naam te weten. Ik geloof dat het zo mooi is als jijzelf. En nu we toch bij het onderwerp 'meneertjes' ben aangestrand... Wat heb ik om te vertellen? Juan (de jongen die verliefd op me was) heeft het na een jaar gedaan gemaakt met z'n liefje. Reden; Boze mama. Zaterdag vertelde hij mij dat ik zijn toekomstig partner zal zijn. Mijn antwoord was het volgende (geef mij tromgeroffel mannekes)... nee! Met Alejandro kom ik namelijk veel beter overeen, dat ziet Juan ook wel, en dat maakt hem nogal jaloeeeerss. (Nota ; ik heb helemaal niets met Alejandro). Hij eveneens heeft het met z'n liefje gedaan gemaakt omdat ze hem zowat stalkte, en daar was hij niet zo gebrand op. WARNING 2> Dit lijkt een zeer zeer zeer lang bericht te worden, dus indien je het echt overweegt om verder te lezen, maak het je gemakkelijk, verfris je eventjes en drink een pepdrankje want ik ben nogal een babbelaar en bovendien is het lang geleden dat ik hier nog iets neergeploft heb.
Ook mijn eerste Spaanse ruzie is momenteel aan de hang. Het is ondertussen al alom bekend dat ik veel bij oma verblijf, inclusief slapen. Hier komt het probleem ; Mijn tante Gladis (hier aanwezig gedurende een jaar, maar woont in Mexico voor werk. Bekende karaktertrekken: Enorme opvliegendheid, temperament en om bang van te zijn) en mijn 19-jarige nicht Laura zijn boos op mij. De reden? Omdat ik veel ten huize van oma te vinden ben en niet deelneem in het huishouden (zeggen zij). Mijn oma keek me gisteren verwonderd na toen ik richting huis vertrok en ook opa vroeg me waarom ik wegging. Zij wisten van niets. Mijn mama vertelde me vandaag dat oma haar woedend kwam opzoeken omdat ze te weten was gekomen waarom ik niet bleef. Haar woorden waren de volgende ; Wie zijn zij om dat te zeggen? Tine vraagt mij altijd om mee te helpen!... Wat me stoort aan heel die zaak is dat Laura en Gladis lekker lief doen in m'n gezicht en achterbaks achter m'n rug, al klagend bij anderen dat ik niet wil helpen enzo. Maar vanavond zie ik iedereen weer, zal ik het er wel eens over hebben!
Maar voor de rest alles in orde. Deze week me supergoed geamuseerd. In school gaat het ook beter ( Iets dat je wel moet weten ; Voor mijn mondelinge presentatie Aadrijkskunde (babbelen in Spaaaans!) omtrent el Mercosur heb ik een 9.50! Take that!), en al m´n klasgenootjes hebben me graag...
Wegens mijn pindanootgeheugen herinner ik me niet zo heel veel meer van mijn vorige activiteiten. Even kijken... Vorige vrijdag uit gaan eten met enkele vriendinnen. Fajiiitaaas (picante taco's) en daarna naar het huis van vriendinnetje om wijn met sprite te drinken. Het feestje was afgelast wegens (ja je raad het nooit)... REEGEN! En veeeeel! Zo jeweetwel, die smerige regen van België, straten covered by plassen enzo! Die regen... HIER! De volgende dag was het wel om plaatselijk dood de vallen wegens warmte gemengt met vochtigheid, maar het was wel de moeite waard. De volgende dag zonder siësta tot 8 u in de morgen in de lomiteria gebleven met de jongens, bier drinkend (ik maar een beetje hoor!) en pratend. Echt zeer aangenaam! Er is een nieuwe employeeeee in de lomiteria ; Franco! Ik had hem al eens ontmoet toen ik hier net woonde en sindsdien noemt hij me 'special effect Tine' omdat ik alles uitleg met geluidjes. Echt een grappigaard, geinteresseerd in culturen enzo! De zondag veel geslapen, asado gegeten (wel hebben we ooit) en met de jongens naar Boca (voetbal) gekeken gepaard met enkele hartinfarcten wanneer Boca een goal scoort. Ze zijn nogal... euh...uitbundig... Op naar dit weekend dan maar! Vrijdagavond weer uit gaan eten ; pizzaaa! En daarna naar Paula's huisje om iedereen in te maken in Chinchon (voor mij noemt het King Kong, omdat dat onthoubaar is). De jongens willen niet meer met me spelen omdat ik steeds win, en dan hadden ze me een nieuw spelletje aangeleerd waarin ik ook steeds won, dusja... Zaterdag naar el campo van Laura geweest, naar haar zweeemmbad met andere woorden om verfrissing te zoeken bij een 40 graden! Maar dat is nog niet alles hier! In januari is het om te bakken! Volgens mij wil God de smelttemperatuur van de mens testen, echt vermoeiend die warmte... En daaaroooomm zondag, weeral zwembadtijd! Wie was aanwezig? Laura, Alejandro, Ivan, Juan, Daniel (oe, zaterdag gaan eten bij Daniel, samen met Juan...Pizza ;p met muziek van de Foo Fighters, wat op Juan z'n zenuwen werkte en het verzette toen Daniel me naar de deur zond omdat 2 klasgenootjes me opwachtten. Daarna een filmpje gaan huren met Ivan en Gaston maar ben na 15 min in slaap gevallen), m'n 3 zusjes op aandringen van mama en Gaston (neef). Me supergoed geamuseerd! Veel water gedronken, vanuit het zwembad weliswaar wegens het verliezen in de vechtpartijen en ook geen moment rust want als je lekker aan de kant wil zonnen spelen ze tsunami en wordt je overgoten met water en als dat niet lukt komen ze zich gewoon boven je uitschudden. Bij deze technieken hou ik het vandaag! x
19:32 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (24) | Email dit | Facebook |
30-10-06
Let me introduce you to...
Allright. Wie er hier te bewonderen valt ; Laten we rechts beginnen, om tegendraads te doen, want hier moet ik me als een engeltje gedragen. (ooe spannend ;p) Rechts dus is Alejandra. Wat weet ik over haar? Oh, zowat niets eigelijk, maar ze werkt in de lomiteria als kok. Daarnaast Marcos, jeweetwel, de jongen van 21 jaar die steeds vreemdgaat en een kindje van 9 maanden heeft. (Weetje ; Abortus is hier illegaal. Vandaar dat er hier veel zwangere meisjes rondlopen) Dan Solana, nicht en extreem problemenkind. Ze is 13 jaar en komt in t weekend om 6 uur in de morgen zat thuis... En om te eindigen Eduardo. Mijn 19jarige nonkel (broer van mijn mama), studeert schrijverdinges voor in een rechtbank (ik spreek ondertussen al 3 maand Spaans en vergeet mijn deftig Nederlands soms wel eens).
Links Daniel, een van 'the guys', 21 jaar, basketter en reuze armen! Recht de lange, lieve (alliteratie!) Sergio, 19 jaar en ober in de lomiteria, ondertussen is hij liefje van Laura (mijn nicht). En dat wit ding, is de keuken en balie van de lomiteria die in enkele maanden verhuist naar een degelijke setting> zo´n huisachtigding waar een restaurant normaal te vinden is.
Links is Alejandro. Bijnaam; Gallina (omdat hij fan is van Boca Juniors- o ja gallina betekent kip), 21 jaar in 2 daagjes, studeerde ingenieur maar is nu gestopt en zoekt iets nieuws, weet geen weg met z´n leven en verstaat gelukkig geen Nederlands, is degene met wie ik normaalgezien naar Buenos Aires zal gaan en eventueel mee zal trouwen. Daarnaast de Edu, zoals voordien en vanboven Dario, ook fan van Boca (zie truitje), eigenlijk is iedereen hier fan van Boca, of te wel klotig ze Boca door fan te zijn van de vijand, River Plate. Dario werkt in een klerenwinkel en ik zeg alleen hooolllaaaa Dario, como andas tegen hem en daar stopt ons gesprek zowat.
Alejandro ken je al. Naast Alejandro zit te ondertussen zatte maar o zo beruchte Juan, de jongen die verliefd op me is/was. Info> 21jaar, speelt in een Cumbiabandje (echt vreselijk, hij had mee eens uitgenodigd op een feesje waar hij moest spelen, verdomme zeg...), houdt ook zeer veel van alcohol zoals de plaatselijke bevolking hier...Naaaaast Juan zit Rafael, zie ik niet zo echt zeer veel. Hij is 25 jaar, assistent van architect en zal mij paddle leren spelen. Vanavond de eerste keer, hopelijk haat hij me niet voor altijd, maar hij heeft het voorgesteld, think twice! En vanonder Dario. Zooo, dat was het voor vandaag, een korte update. Normaal gezien ging ik nog klasgenoten en al introduceren maar ik kan de foto´s niet bemachtigen. In enkele dagen probeer ik opnieuw dus kom af en toe eens terug! Chaau x
19:13 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (5) | Email dit | Facebook |
18-10-06
I'm getting married
Hey aan mijn vaderland-bewoners! Ik leef nog en ben bij deze teruggekeerd met nieuwe lectuur, jawel, hou je schrap want hier begin ik weer mijn 2 vorige weken af te rammelen. (Hopelijk hou ik het deze keer wat kort-er).
Allright! HET nieuws is dat ik ga trouwen. Waarom gaat een 18 jarige pipo na 2 maand Argentinië al haar leven gaan verbrodden? Wel beste lezers, het antwoord is SOULWAX! Nu wordt het allemaal een beetje ingewikkeld niet? Laten we bij deze herbeginnen. Op 24 november komt Soulwax, jeweetwel (en niet jeweetwel van in Harry Potter zoals voordien) die belgische goden vd muziekwereld, naar Buenos Aires. Ze spelen op 'Party Marlborough (overal staat het anders geschreven dus ben ik er nog niet aan uit- hier komen de talrijke haakjes weeeer!) en ik zou er heengaan als ik enig idee zou hebben hoe aan tickets te geraken want het is nergens te vinden dus bij deze ; Aan privedetectives of mensen met gebrek aan bezigheden (dit is een oproep), help mij op zoek te gaan hoe ik vervloekt tickets moet bemachtigen! Dus rond die periode zou ik op reis gaan voor enkele dagen, geassisteerd door Alejandro. Klein beetje informatie> Alejandro is een lange pipo, heeft krullen en is ongeschoren, op 2 november wordt hij hier wettelijk adult (21jaar), studeerde ingenieur maar na 3 jaar beseft hij dat hij psychologie wil studeren, leidt een saai leven, heeft veel problemen thuis (maar hij wil er niet veel over zeggen tegen mij...), is een lieve jongen, drinkt veel bier, inclusief roken maar wel een leukerd om bij te zijn... Als hij niet onder de invloed van drank is want zaterdag, toen ik terug kwam van bij mijn vriendinnen, zat hij me voortdurend te porren met de vraag 'ben je boos?', besloot dan dat ik boos was, vervloekte me en liet me voor de rest met rust.
Ow right, het trouwending! Ik ga met hem in het huwelijk stappen omdat ik niet alleen met een vriend mag reizen. Als ik reis in mijn eerste 6 maanden hier is het met familie en met niets anders, denk ik... Vandaar dat het een snuggerige oplossing is om te trouwen, dan is hij eenmaal m'n familie en kunnen we naar Souuullwaxx. Ben er wel over gaan praten met Monica (van AFS) en zij meent dat het geen probleem is om alleen met Ale te reizen dus we zien wel. Gisteren zat hij wel met m'n voeten te spelen dat hij niet kan gaan, maar we hebben al samen vanalles opgezocht en er al veel over gesproken dus normaalgezien gaat het wel door. Let's hope so!
Even het onderwerp 'Kyung' aansnijden. Rembemer? Het meisje van Texas die drankproblemen heeft. Ze is uit haar huis geschopt omdat haar gastouders er achter zijn gekomen dat ze dronken werd opgepakt door de politie. Omdat ze huisloos was, moest ik mama spelen en haar steeds in het oog houden dat ze niet naar de drank zou grijpen...Ik was bij haar bezoek wanneer ze wenend kwam aangelopen met het nieuws dat ze niet langer meer mocht wonen bij haar familie. Dat was vorige vorige week donderdag. Dan ben ik met haar meegeweest naar Adriana en Monica van AFS om uitleg te doen en zevers. S avonds bleef ze bij mij slapen omdat we s morgens vroeg vertrokken naaaaar Taalaaampaayaa! Talampaya is een natuurpark, en een van de 7 wereldwonders dacht ik (als ik m'n Spaans deftig versta), waar vroeger dinossauruusjes woonden en nu slangen, tarantulas (gelukkig gene gezien) en lama's. Het is zo'n woestijnachtig gebied, in de provincie La Rioja, oranje en al van die spectaculaire canyons. (foto's volgen ooit wel eens) S avonds ben ik dan nog naar een feesje gegaan met de jongens van m'n klas en Paula, maar dat trok op niets en om 3u30 stond ik al terug aan de lomiteria, waar the guys zoals altijd nog na te genieten met enkele flessen bier. Ben dan beetje bij hen gebleven...
Vanaf zaterdag dus officieel opgescheept met mijn dochter Kyung. S avonds heb ik haar Engels sprekende maatjes ontmoet in Corner Caffeee, een gezellige bar. Het waren allemaal studenten of leraren Engels dus dat deed echt deugd om steeds Engels te spreken... En daarna naar een disco geweest genaamd `Asia', echt mooi... Maar de muziek, de muziek maat... BAAAH. Zelfs in disco is het cumbiatijd! Alhoewel ik helemaal door het lint ging toen ik Soulwax van Belgische bodem herkende! Rond 5u weer terug thuis en de volgende dag in t stad rondgehangen...
Ondertussen is mijn fitnessbeurtenkaart op en ga ik beginnen met Paddle. Paddle is een sport in een glazen hokje, ene mini-tennisveld, en je speelt het als tennis maar je mag ook de randen van het kot gebruiken. Okee, slechte, nee... zeeer slechte uitleg, dus never mind. Dat speel je met vier dus> Alejandro, Juan, waarschijnlijk Edu en mijzelf... Ook weer een dagje geen school gehad omdat Colombus zo vriendelijk was om rond deze periode, maar dan wel enkele jaartjes geleden, Amerika te ontdekken! Woehoe, en dan nog 2x gespijbeld. Je mag hier 15x spijbelen, ik heb er nog een aantal over.
Ondertussen ook een trauma opgelopen! Ik was bij oma, zoals casi altijd, deed de frigo open omdat ik zowat inelkaar gerimpeld was van de droogte, op zoek naar water toen ik de kop van een varken en zijn poten daar zag liggen! Echt vreselijk, ben er nog steeds slecht van, ook waarschijnlijk omdat Fransisco (8jarig neefje) me ermee achtervolgde en omdat m'n opa vandaag z'n oren zat af te snijden enzo omdat dat de dagschotel was.
Nog een andere nieuwsflash> Er is ingebroken in m'n huis, via MIJN kamer dan nog, terwijl alles gesloten was! De buurvrouw kwam ons gisterenochtend melden dat ze vrijdagmorgen 2 jongens het huis in zag kruipen... dus m.a.w., ze zat erop te kijken hoe we bestolen werden en heeft niets gedaan... Mama was superpissed, en terecht! Sofia haar gsm is gestolen en mijn belgische gsm eveneens met mijn argentijnse oplader, de stomme pipos. 1)Ze zijn er niets mee 2)Mijn gsm geraken ze nooit binnen wegens paswoord en bovendien marcheert die hier niet.
Dit weekend niet echt veel gedaan. Geen feestjes wegens telleurstellende feestjes van vorig weekend, dus ben ik maar bij de jongens gebleven tot s morgens vroeg... Zaterdagavond wel naar huis van Paula geweest met al de meisjes, wijn met sprite gedronken, pizza gegeten, gekaart (zij, want ik versta er geen klop van), gebabbeld enzooovoorrts. Met Lili (Duitsland naar t stad geweest)..., bij Monica op bezoek (van AFS) om te praten over m'n reisplannen, met Gaspard en ouders (familie) naar familie van hen geweest (suuupersaai), beetje gevoetbald met de jongens en het enige deftige trucje dat ik kan hen aangeleerd,...
Zo, hoewel ik de helfs wrsch vergeten ben zal ik er nu toch mee stoppen. Het is siesta-tijd, en ik slaap nu bij m'n zusjes (wegens warmte en inbraak) dus dat betekent niet veel slaap s nachts! Zoen x
19:54 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (6) | Email dit | Facebook |
02-10-06
De bandiet en de heldin
Heeyy trouwe sloeberige lezers van mij! Het is ondertussen al weer 2 weken geleden dus zal ik mijn geheugen nog eens moeten pijnigen om me te herinneren wat ik in de laatste 14 dagen heb gedaan. We weten al dat Profie Barbaros z'n tijdsmachine niet werkt en de techniek van de baardige Socrates evenmin. Jammer dat de geheugensbal van Harry Potter alleen maar showt dat je iets vergeten bent en niet wat...
Eerst ff een bedankje (oooo zo clicheee) dat zo iedereen dit interessant vindt om mijn belevennisen te volgen (ik was 2 weken geleden immers de blog van de week. Yeah, take that!). Het is niet altijd even gemakkelijk om zo een jaar woeepie weg te zijn van alles en iedereen waarvan je houdt enzo, dus het helpt wel om te weten dat er veel mensen met je bezig zijn... Tot zover mijn zwakke, emotionele kant, later komen we daar nog eens op terug, Eddy!
Dus, die Argentijnen hier zijn nogal grote sloebers wat betreft het werkgebied. De primavera (lente) is hier officieel aangebroken en dus... vinden ze de dag van de lente uit. Wat betekent> geen school! Ook de week van student valt samen met de primavera (lente, weet je nog, ik heb het nog zo'n regel hierboven vermeld!). Voor de universitairen betekent dit een week geen school en voor ons 2 dagen. Om het nog even over de sloeberigheidsfactor te hebben van de Argentijnse populatie... Enkele vrije dagen zijn de volgende> Dag van de vlag, dag van de plant, van de dieren, van de mama, van de papa, oma en opa, van de student, van de leraar, van de onafhankelijkheid (dit wel terecht of course), van Colombus, van de Wetenschap, van het water dacht ik ook... Allemaal excuses om lekker lang uit te slapen en te niksen.
Op 21 september (Lente hier. Denk> het omgekeerde van jullie Belgen) zijn we dan naar Sanagasta getrokken. Maar eerst> We waren ikzelf en de vrouwelijke klasgenoten. Sanagasta? Dat is een dorpje in de bergen niet zo heel ver hiervandaan. Wat zo leuk ging worden liep uit op een flater. Mijn klasgenootjes zijn nogal onbeslist, zo van we gaan naar die zn huis en enkele seconden voor aankomst beslissen ze iets anders te doen en zo zag mn dag er zowat uit, wandelend in de straten onder de brandende zon, niet echt hoe ik het voorgesteld had. Eenmaal we dan zaten te eten onder een schaduwgevende boom viel er een groot spinachtig ding uit de boom net onder mn nek, en ik met angst voor dat vies ongediertige spinnendinges vertikte het vervolgens om nog dicht bij de boom rond te hangen. Bah! Al die factoren samen zorgden echter tot een vroege thuiskomst... Voor de rest niet zoveel meer gedaan voor zover ik me kan herinneren. Naar Lili (Duitsland) geweest en tortillos gaan eten (geroosterd deeg, njammie hoor) en met haar zus gaan touren in het centrum met 2 hemelse jongens die me dan nog naar huis gewandeld hebben bij gebrek aan een bezigheid. Ook met Texas, Kyung, veel afgesproken. Ze heeft het nogal moeilijk in haar gastgezin omdat ze de klotigste zus ooit heeft. Ze heeft op een feesje gevochten met haar (Ze was ook zat). Adriana, die hier voor ons zorgt, is dit immers te weten gekomen en ow ow als ze zo verder doet moet ze terugkeren. Je mag hier namelijk niet de zatlap spelen en dat is ze elk weekend. En anders ben ik steeds in de lomiteria met the guys of hangend voor de teeeveeee. Ze hebben hier echt leuke zenders> Warner Bross Channel, Fox, Cinedinges (heel de dag films), Disney Channel, MTV...
Deze week 2 dagen school gehad. Dinsdag niet omdat een kuisvrouw die in de school werkt overleden is en donderdag en vrijdag... iets van dag van de Wetenschappem? Heb er geen idee van, zolang er geen school is ben ik satisfied. Deze week moest ik gaan maffen bij oma omdat een van de vele broers van mn papa op bezoek kwam met zn hele nageslacht. Gevolg> Ik werd uit het huis gekickt en verbleef met alle plezier bij het huis des leven, bij omaaaa. (Naast de lomiteria, weet je nog? Iedereen hangt daar rond, dus dan verveel ik me niet zo want thuis is er geen klop te doen... Ik zou gillend kunnen meespelen met mn kleine zussen en met zoveel mogelijk geluid rond te tafel lopen maar ik ben daar niet zo op gebrand...) Deze week weer veel afgesproken met Kyung van Texas zodat ze beetje weg van haar klotige zus zou zijn... Woensdagavond ben ik naar haar huis gegaan en heb ik de smeerlapperij van Martina, haar zus, zelf kunnen ondervinden. Zo giegelen als we praten in t Spaans, een haatvolle grijns op het gezicht, ruzie zoeken met iedereen,... Anyway, ze woont in DE rijkeluibuurt en ik moet zeggen, dat huis! Ik ben nog nooit in z'n groot huis geweest, echt prachtig. Dan hebben we (Texas en mijzelf) naar De Da Vinci Code gekeken (slecht uitgelegd als je het boek niet hebt gelezen, gowja moeilijk om te begrijpen maar wel mooi gedaan) en dan nog een komedie met Uma Thurman. Ik ben daar dan blijven slapen, we hebben een Amerikaans breakfast gemaakt (mijn eerste ontbijt hier, njammie!) en daarna ben ik vertrokken naar Sergio's huis. (Remember Sergio? De lange, supermagere maar lieve jongen van de lomiteria. De ober) Het was z'n verjaardag en al de lomitomensjes en familie waren uitgenodigd. Daar hebben we empanadas arabes gegeten, steeds babbelend (nog steeds moeilijk om het gesprek te volgen) en werd ik voorgesteld aan de hele familie... Maar Carolina (familielid) moest dan m'n zusjes afzetten aan de lomiteria en vroeg me om mee te gaan met de belofte om direct terug te keren, wat dus niet gebeurt is vervloekt. Zat ik daar nog zo'n 2 uur bij oma en opa voor choco terwijl iedereen nog bij Sergio was. Om 19u moest ik naar Adriana gaan, de AFSbaas hier die ons in de gaten houd, waar we met al de studenten (een talrijke 4, impressive) tortillas en rare Argentijnse gebakjes aten enzo. Mijn tutora (naar wie ik moet gaan als er iets zou zijn, remember Miriam?) was er ook, en haar mooie zoon! Hij is echt grappig, een jaar jonger dan mijzelf en gaat naar m'n school. Na het smullen van al die Argentijnse brol ben ik nog met Kyung meegeweest naar een apotheek in t centrum en heb zelf een blondhoudende shampoo gekocht! HA! Dat vervloekte crappy water hier zal mijn haar dus niet kunnen verbruinen. En door de zon ben ik weer blonder aan het worden, goed zo.
Vrijdagavond weer afgesproken met Kyung en daarna nog een supergrappige jongen dat ik op een feesje heb ontmoet tegen het lijf gelopen. Je komt hier echt iedereen tegen. In 1 minuutje ben ik meneer Travelrock 'el negro' (omdat hij bruin is) tegengekomen, Juan, Dario, en dan nog 2 andere vrienden van een kennis van mij. Om het even over nicknamen te hebben, ze zijn echt zo grappig. Je hebt el negro omdat hij bruin is, Laura is bal omdat ze een dikkerdje is, Edu is norteño of nenuco omdat hij op een pop met een groot hoofd lijkt ofzoiets, Alejandro is Gashina (kip) omdat hij van Boca Juniors houdt, Solana is .... del norte (een ziekte) omdat ze zo ambetant is soms, Flaccho (mager) als je mager bent, Gordo (dik) als je dik bent, Jaun is el Chino (Chinees), Moeci (geen idee hoe je het schrijft is klein denk ik) omdat hij dus klein is, en zo vinden ze vanalles uit...
Vrijdagavond vroeg gaan slapen omdat ik zowat kapot was, zaterdag me verveeld en s avonds last van heimwee... De hele dag voelde ik me al zo van bwaah this sucks - ook last van de warmte, het is ondertussen al 35 a 38 graden- en s avonds heb ik me al wenend teruggetrokken in de kamer van Laura met m'n pakketje van de oudjes (danku oudjes- nu herinner ik me weer hoe het leven met Belgische chocolaaa verloopt njammiiee. De Argentijnen vinden de chocolaa ook hemels) tot Laura me ontdekte en me beetje troostte. Blijkbaar ging het rap rond want vervolgens kreeg ik bezoek van Sergio (die ken je ondertussen toch wel al he!) die me dwong om niet meer te wenen om elke keer m'n tranen weg te vegen (succes jongeman ;p), dan kwam Carolina (familielid-24 jaar- heeft 3 ambetante kinders) die zelfs niet eens een mama heeft (vandaag is het 2 jaar geleden dat ze gestorven is aan kanker) dus dan voelde ik me wel nogal schuldig want ik zie iedereen weer terug over 9 maand... dan kwam Gladis (tante) me vragen wat er scheelde en vervolgens m'n mama. Aan m'n familie heb ik echt wel veel, de heeele familie. Ze zijn echt zo open, gastvrij en lief... Volgende week gaan we met de hele familie naar el campo van Laura (m'n nicht), dat groot grondgebied met huis, 2 zwembaden en voetbalterrein... om een beetje af te koelen van de warmte want ondertussen is het al zo'n 35 a 38 graden, echt vreselijk uitputtend warm. Zaterdagavond ben ik dan met Alejandro of Gashina (kip) meegeweest op de vrooemvroem brommer om lomito's aan huis te leveren en m'n gedachten te verzetten van het thuisfront. Met hem kom ik ondertussen ook wel nog redelijk goed overeen en hij houdt superveel van Incubus! Als dat niet zalig is... en ondertussen ook al van Ok Go, dEUS, Soulwax en nog enkele Belgische trotsen. Hij vindt Cumbia en al die vreselijke dingen even horrible als mijzelf en gaat er vaak vandoor met mijn mp3. Right, hij is 21 en studeert ingenieur voor in mijnen te werken. Rare pipo, niet? S avonds bleef iedereen in de lomiteria om de godendrank Quilmes binnen te brengen (Argentijns bier) en te babbelen, vandaar dat ik het vroeger ben afgetrapt, ik verstond er geen klop van en moest steeds aan Alejandro vragen wat de grap was... En de politie was dan ook nog ter plekke gekomen omdat ik achter Gringo (de witten, ook een vriend van Edu en Laura) en het lopen was en ze dachten dat hij de lomiteria bestolen had en ik hem lopend achtervolgde om greep op hem proberen te krijgen. Ha...Zondag asadotijd met de hele familie. Jorge heeft me geleerd hoe ik moet checken als het vlees gaar is maar ik snap er niets van, ik prik er gewoon in en draai het af en toe om om daarna stiekem weg te vluchten. Het barbequerooster lag plat op de grond wat niet zo'n fantastisch idee was aangezien een straathond ( er zijn hier echt superveel straathonden) via de poort in de tuin binnen was geraakt en ons vlees had gepikt de sloeber. Stiekem wel grappig en goed want die honden vergaan hier van de honger en je weet best wel hoe ik tegenover dieren sta... Zowat elke zondag komen the guys naar oma's huis en kruipen ze met een stuk of 12 in een kamertje om naar Boca Juniors te kijken en het is echt gemakkelijk om de stand te achterhalen. Wanneer ze roepen en slaan op stoelen en al van die rare dinges heeft Boca gescoord. Wanneer de woorden culiado,boludo, pelotudo (om maar enkele te noemen) te horen zijn hebben ze oftewel een fantastische kans gemist of heeft de tegenpartij gescoord. Deze zondag is het de derby bij uitstek River Plate vs Boca. Dat zal dus weer wat worden. S avonds ben ik weer bij de jongens gebleven tot 4 u s morgens (ik moest niet naar school van mamie. wippa) Maar dat was uw lectuur weer, I'll see you next time. Chauuu x
22:27 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (7) | Email dit | Facebook |
19-09-06
Hallo, ik heb geen titel. Die onvindingsrijke Tine toch!
Gegroet! Weer klaar voor een avond vol lectuur? Allesinds bedankt voor jullie lectuur. (mama, heb je eerste brief ontvangen maar hij dateert van 28 aug dus ik hoop dat de vorige niet ergens in de zee gestrand zijn, nog een van Nele, van oma en opa en een hele hoop lectuur van Leo. Merci schattebolletjes. Het is altijd een thriller om naar mn voordeur in mn kamer te lopen en te merken of er dan wel of geen brieven zijn). Wat heb ik deze week uitgespookt? Verveeld op de schoolbanken gezeten, in de avond naar de lomiteria (ik eet maar 1 x per week lomitos, het is niet dat ik een kraan nodig heb om mezelf uit mn bed te sleuren), waar ik met de plaatselijke bevolking omga. Deze week samen met de dudes naar Boca Juniors gekeken, om angst van te krijgen als ze scoren. Beginnen ze te roepen, op stoelen te slaan, me te pletten en aansporen om even enthousiast te zijn om dan in stilte weer verder te kijken. Deze week zijn ze 'Rey de Copa' geworden, een zeer belangrijke titel hier. Ze speelden 2-2 gelijk tegen Sao Paula (van Brasil, wat nog de kers op te taart is want hier ruik je de vijandigheid tussen de buurlanden al) Toen we huiswaarts in de auto (die mijn leeftijd draagt- 18 dus) reden kwam die opeens puffend tot stilstand. Geen benzine! Maar dan kwam superman numero uno en bovendien camarero (ober), Sergio, naar ons te brommer en reed om benzine. Allright, normaaaal gezien zou dat ding funcioneren. Edu, Juan en ik duwden de auto vooruit terwijl mijn mama de auto probeerde te starten. Tevergeefs, en we verloren bovendien steeds meer benzine. Dan kwam lomito aan huis brenger en superman numero 2 ook aangesneld op de vroem vroem, en fixte iets aan de auto, duwden wij het weer verder en marcheerde die weer!
Ondertussen een paar keer met Juan naar het centrum geweest. Juan is ondertussen al zowat mn beste vriend hier. Hij is echt hilarisch en je kan er ook serieuze gesprekken mee voeren. Donderdag bijvoorbeeld, had ik een zeer slechte dag (heimwee) wat er niet op beterde toen Monica (een AFS mens en lerares in mn school) op me zat te roepen omdat ik dringend een activiteit moest zoeken. S avonds zag Juan direct dat er iets mis was en heb ik eens goed kunnen praten (het is te zeggen, met heel wat happeringen en zo ;p. Dat Spaans he) Ik hoop dat hij wel niet stiekem verliefd aan het worden is, op mij weliswaar. Laat ik even zeggen waarom. 1) Elke dag krijg ik minimuum een berichtje met de vraag waar ik nu ben en als ik s avonds naar de lomiteria zal komen. 2) Als hij er is is hij altijd bij mij. 3) Zaterdag zei Lili, aaaahhh Juan, mi amor. En dan zei hij dat hij ondertussen al van mij houdt, laten we hopen dat dat een grapje was. 4) Hij bespeelt in een cumbia band een trommelachtig ding instrument en ik heb zn drumstokjes kadoo gekregen. 5) Als hij boos is moet ik maar iets zegen en hij is weer okeeee. Dus laten we hopen dat het vals alarm is want ik vindt het nu echt wel super zo een mede onnolaar en wil het echt zo houden...
Donderdagavond heb ik afgesproken met Kyung, meisje van Texas om ene te gaan drinken, beetje veel te babbelen want het was ondertussen al een tijdje geleden. We hebben een beetje rondgewandeld en dan waren er jongens- nee vinten- die vroegen of we niet iets mee wilden drinken. En ik zo van ja nee dankje- heb ondertussen al geleerd om niet in zo n aanbod in te gaan, wel zij blijkbaar niet, dus gingen we er al bij gaan zitten. Ze waren van Buenos Aires dus al een hele troost omdat ze maar tot zaterdag bleven. (ze waren hier voor een voetbaltornooi). We zijn zo n uurtje gebleven tot het oncomfortabel werd en de liefdesverklaringen loskwamen en dan zijn we weggegaan. Het zou kunnen dat ik ga leren schilderen met Kyung. Heb er allesinds zin in, maar ik moet haar nog overhalen want zij wil gaan sporten. Ondertussen ga ik naar de fitness (dat is dus mijn activiteit) met Lili, de Duitse. De fitness telt zowat een 10 toestellen maar het is wel leuk. En achteraf zeer pijnlijk, het is namelijk al een tijdje geleden dat mijn lichaam nog sport beoefend heeft! Alleen mn benen zijn er pijnloos uitgekomen- blijkbaar zit er nog iets in na 3 jaar voetbal- wat een geluk!
Donderdagavond ben ik naar 'Septiembre Joven' geweest, een festival hier die in teken staat van de student. Vreselijk ding! De plaatselijke katten in de vorm van personen deden hun zang, oortjes-dicht-knijpen-tijd! En als afsluiter Folklore (ook een typische muziekstijl hier, zeer bekend in La Chaya, jeweetwel- en niet jeweetwel van in Harry Potter- dat groot feest in de straten waar iedereen zat is en met bloem en allerhande gesmeten wordt.) En om terug te komen op de Harry. Het boek is uit! En Sneep heeft Perkamentus vermoord de kloot. Zo'n flinke meneer, maar nogal naif als het gaat over mensen vertrouwen. Altijd al een dooddoener geweest, wist ik wel! Dus Folklore! De band heet iets van Sergio y sus amigos, dus je kan wel al denken... Ik ben erheen gegaan met Laura, Sergio, Maxi (werkt ook in de lomiteria maar is geen vriend), Marcelo (vriend van Laura) en Ricardo. S avonds ben ik blijven slapen in het huis van de oma en opa (sleutel vergeten- woeps), in de kamer waar Laura altijd maft waar ik indommelde op een rytmische melodie van... Laura's snurkgeluiden.
Vrijda, beste mensen... Niets te melden. O! Right, er was geen school. Mn leraren waren zo uiterst vriendelijk om vooraf te zeggen dat ze niet gingen afkomen... S avonds ben ik in de lomiteria gebleven tot 6u in de morgen met Sergio (die ken je ondertussen wel al...?), Laura (idem), Ivan (vriend van Laura en Edu, een rare pipo die jaagt achter mn oorring. Dat houten ding dat ik gekocht heb in Barca. Hij wil die hebben), Alejandro (ook vriend van Laura en Edu en hij houdt van INCUBUS ! wooehoe), Edu, en nog een paar. Weer blijven slapen bij oma en opa waar ik kan genieten van aaaa... gesnurk. Eens iets anders dan roepende zussen! Zaterdag heb ik ze gemaft, nogal moetjes na die 2 late nachten en s avonds naar een feesje geweest met Juan (waar hij moest optreden) en Lili. Beetje gedanst enzo, en lastiggevallen door 2 jongens. De ene was ambetant, kwam te dichtbij en vroeg veel te veel maar Lili en Juan hielpen me er onderuit te komen. De 2e was gewoon vriendelijk en grappig. En ik was bovendien zn marrionette, ik werd van de ene kant naar de andere kant gespint en zat af en toe in de knoop bij het dansen. Om 6u thuis. Zondag de hele dag bij oma en opa gespendeerd met de hele familie.
En nog als aflsluiter... Nele sloebertje, FELIZ CUMPLEAÑO (gelukkige verjaardag ;p) Zoenie x
00:51 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
12-09-06
Argentijnen op versiertour
He hallo sloebers. Deze week ging het allemaal rustigaan, op het Argentijnse tempo, zelfs in het weekend, wat ook niet veel gebeurt. Dinsdag ben ik wel weer niet naar school geweest, niet wegens gebrek aan enthousiasme maar wegens medische redenen- buikpijn... en veel! De oorzaak? Laten we even gissen... Het ongezonde eten (groeten zijn meestal versiering of worden zelfs talrijke keren weggelaten- wat was ik vandaag vrolijk om salaaat en tomaten op mn bord te zien liggen) en het... late eten (rond 23u) hebben er volgens mij wel iets mee te maken.
O ja, ik denk dat het nodig is om het eens te hebben over het klimaat hier. Het is hier nog steeds winter maar de temperatuur loopt al op tot 30 graden en zelfs ietsje meer. Het is echt drukkend en ik kan zelfs al niet meer slapen van de warmte (en de spin die verdacht goed op een zwarte weduwe (niet de persoon, maar de soort spin, die tussen haakjes giftig is en hier te vinden is) zat daar waarschijnlijk ook voor ergens tussen. Voor de lezers die het nog niet weten> ik ben nogal bang van die harige achtpoten en zeker als ze giftig zijn en niet meer op hun huidige plaats zitten als je wakker wordt.
Op 21 september breekt de primavera aan. In school wordt er een Reina de la Primavera gekozen (Koningin van...) en elke klas moet daarvoor iemand selecteren. Ze hebben het geprobeerd bij mij (de jongens hadden mij verkozen omdat ze best wisten dat ik het niet wou), maar ik ben er niet op gebrand om me op te tutten en om het tegen de geselecteerden van de andere klassen op te nemen en eventueel tegen andere scholen. Mn vriendinnen hebben dat op mijn grote concurrent gestemd, zodat ik er niet als de winnaar uitkwam. Waarvoor hartelijk dank of course. Nog over de primavera, el dia del estudiante hoort daar ook ergens bij (ze verzinnen hier echt vanalles om te feesten. Vandaag was het trouwens dag van de leraar en moesten we ook niet naar school). Rond die periode wordt er hier een week lang gefeest, dus dat gaat ook wel weer super en o zo vermoeiend worden.
Genoeg info en op naar het weekend! Vrijdagavond stond ik onder druk van Duitsland. Lili wou me meenemen naar een feesje met als doel me ergens te droppen bij een groepje jongens waar ik een liefje zou moeten zoeken. Mn mama stond erop dat ik ging want het zou o zo leuk worden, maar ik heb me teruggetrokken in de lomiteria en om 2u al in slaap gevallen samen met mn zusje voor de teeevveee. Zaterdagmorgen werd ik door Sofia wakker geduwd- ook een goede morgen, omdat ik te laat was voor een ander feesje (het feestje van Sara Luna, het meisje waarmee ik naar Tucuman en Salta ben geweest). Ik moest om 14u30 klaar staan aan de lomiteria- dacht ik toch... wat later 12u30 bleek te zijn. Ahhh het eerste misverstand want dos y doce gelijken nogal een beetje op mekaar. Maar geen nood, mijn mama was er als de honden bij- nee een andere uitspraakt, hoe gaat ie weer? Anyway, zij bracht me dus naar de plaats waar het feesje door ging. Daar werd ik al direct alcohol toegestoken en overrompeld door nieuwe gezichten. Daar heb ik zowat veel tijd doorgebracht met enkele jongens (die ik voordien niet kende), waarvan al rap bleek dat er een me wel een zeer interessant wezen vond. Ze woonden allemaal hier zo'n uurtje vandaag en ze gaan me eens uitnodigen, beweren ze toch. Daar hebben we hamburgers gegeten en veel - wel hebben we ooit- gedronken van limonlicor tot fernet wat een barstende hoofdpijn met zich meebracht, gedanst en veel gebabbeld. Heb ik ook ene Franscico aka Pancho leren kennen, zat maar zeeeer grappig, die me dan naar de lomiteria heeft gewandeld met gevolg dat mn vriendinnetjes me nu plagen. Hij zou, volgens hen, mijn nieuw liefje zijn, maar ze denken dat al bij verscheidene gasten dus, oncorrecte speculaties! S avonds mijn eerste telefoon moeten doen in het Spaans naar het plaatselijk taxibedrijf, waar ik met handen en voeten probeerde uit te leggen waar ik woonde en waarheen ik wou gaan. En met succes want na enkele minuten stond er een taxi voor mn deur, ik ben officieel verstaanbaar! Dan was Laura zo lief om me tussendoor met de vroem vroem te brengen naar la casa de Paula (en niet de Paula's van de klas), om naar een feesje te gaan. Serieus tegen mijn zin, want ik was zeer moe van Sara's feesje en alles deed bovendien pijn, maar ze hadden zo aangedrongen en ik wou niet weigeren. It turns out dat we meer gewandeld hebben en in de taxi zaten dan te hebben gefeest. Nachtmerrie van een feesje, waar we bijgevolg maar een halfuur aanwezig waren om terug te gaan naar het huis van Ana Lucia (klasgenoot) waar ik zowat plaatselijk in slaap viel. Onderweg naar huis kwam ik dan nog the gang des lomitos tegen (Edu, Laura, Marcos en enkele andere gasten die ik nog niet vernoemd had) aan het huisje van oma, waar ik dan ook weer een halfuur ben gebleven, tot hoe-heet-hij-weer spotte hoe ik ter plaatse zowat aan het indommelen was en Marcos mij naar huis voerde op de vroem vroem. Ik weet niet wat het was, waarschijnlijk de nodige hoeveelheid bier (Quilmes is hier de plaatselijke godendrank samen met fernet), die hem uit z'n schelp liet komen en ik bijgevolg moest uitleggen waarom ik hem niet wou kussen en waarom ik zijn half-vriendin half-liefje niet wil zijn (zo gaan de zaken hier inderdaad). Wel vriendelijk dat ze het altijd eerst vragen en niet direct tot de actie overgaan. Zondag empanada-tijd bij oma en opa. mmm hemels, met de hele familie, zoals altijd, waar ik de hele dag te vinden was en s avonds vergezeld met Juan, andere maten en familie. Ow ow, ik moet ervandoor. Lomitotijd! Chau x Beso
00:44 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Facebook |
05-09-06
Niet gevreesd, ik leef nog
20:36 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Email dit | Facebook |
28-08-06
Duty Calls
Hallo trouwe lezers, laten we het eens hebben over deze week. Eigenlijk herinner ik mij er niets meer van maar zal ik eens vlug op mijzelf de Socrates-techniek toepassen en mij hopelijk al iets meer herinneren. (Enkele minuten later) Okay, it turns out dat Socrates niet lukt bij mij dus zal je het met enkele momentjes moeten doen. Maar eerst, mijn familie! Heb eens uitgepluisd hoe die stamboom hier zowat in mekaar zit. Volgens mij ken ik la familia de mi papa nog niet dus op naar mama! Haar ouders hebben 5 kinderen> Zijzelf (naam; Estela. Getrouwd?Ja. Kinderen? 3 Luidruchtige sloebers waarbij ik woon), Gladis (de mevrouw die me zo hemels vindt. Ze woont in Mexico en is dit jaar ook op `intercambio´ in de zin van> dat ze een jaartje in Argentinië blijft wonen omdat heel de familie hier woont. Zij moest naar Mexico voor haar werk.Getrouwd? Ze heeft allesinds een levenspartner. Ik neem aan van wel. Met Jose Luis en die is Spanjaard en zatlap (vrijdag gemerkt...maar daarover later) Kinderen? Nee, tenzij ze in Mexico zitten). Dan nog de papa van Laura, de papa van Gaston en als jongste Eduardo (18j).Ik dacht dat die mn neef was, maar blijkbaar is ie mn nonkel! Dus dat hebben we weer achter de rug. En mijn familie, heeft blijbkaar veel geld! De reden waarom de auto uit elkaar valt en de benzine zowat half in de auto loopt is omdat ze aan het sparen zijn voor een nieuwe camionette. En ze hadden laast veel geld uitgegeven bij de aankoop vd lomiteria en konden hun nieuwe auto daarom niet bemachtigen... En ze hebben blijbkaar nog een huis die ze verhuren... Tenzij mijn Spaans zodanig slecht is maar dat dacht ik niet!
Woensdag dacht ik, ben ik -speciaal op aanvraag- met Paula meegeweest naar het instituut Engels, waar ik in haar klas gesmeten werd en ondervraagd werd door haar medeleerlingen, over België en mijzelf. En s avonds weer rondhangen in de lomiteria zoals elke avond, waar ik dan een babbeltje sla met de plaatselijke medewerkers en ondertussen al beetje maatjes. (Sergio is de lange 18-jarige slungel en zeer lief, Ricardo is overduidelijk homo maar ik durf niemand vragen om bevestiging, ow ow naam kwijt van het meisje maar ze is ook lief, Marcos (de vorige keer iets van misse info meegegeven. Het is waar dat hij 21 is, een kleintje, en ondertussen met gekleurd haar- het is zooo mis! -, met een kindje van 3maand, inwonend bij de mama van zn kindje en haar moeder maar liefjesloos want ze (en vele Argentijnen hier) bedriegt hem of heeft hem bedrogen.) Zo beste Nele, NOG meer namen ;p Om de lomiteria ff te visualiseren want volgens mij hebben jullie een café-achtig ding in mind. Het is een tent en daarnaast een wit kotje waar er gekookt wordt. Maar momenteel zijn er drukke werken aan de gang in het winkeltje van mn ouders want in een andere kamer komt de lomiteria. Dat zal voor oktober zijn denk ik...
Donderdag niet naar de turnles geweest, mama was het vergeten dus heb ik er maar niets over gezegd en de kans gegrepen om mijn slaap op te halen. `Na turnen´(hehe) naar de `Easpek´ ofzoiets geweest, waar er foto´s werden genomen die nodig zijn voor je pasje om de `estudiantina´ binnen te geraken. Ik was wel zo´n halfuur te laat. Reden> mama ging me voeren, maar lag nog te maffen wanneer ik moest vertrekken en mijn zusje die haar moest wakker maken was dat rats vergeten. En dan vonden we het ook niet dusja... Eenmaal binnen, kreeg ik een daverend applaus (ze vonden het nogal grappig dat ik zo mega laat was). Dan m'n info moeten doorgeven (had mn paspoort dan thuis vergeten- ai ai, maar ze trekken hun hier daar niet zo van aan) en op naar het fotodingetje, waar al mn klasgenootjes naast me stonden, druk in gesprek met mij toen de foto genomen werd. Resultaat> ik sta op de foto te kijken naar de andere kant van de kamer met een domme glimalch op mn gezicht. Echt vreselijk, maar mijn schoolmaatjes vonden het des te grappiger. Dan ontdekten we lange houten latten en steuntjes voor je voeten vervaardigd uit autobanden. En nu om het beeld te vormen> lange skilatten. Dus kropen we er allemaal in en probeerden zo te vorderen, zeer leutig dus!
En omdat de Socratestechniek niet werkt schakel ik dan ook direct over naar het weekend! O ja toch wel nog ies! Had een AFS-reunie ,donderdag?... Ja donderdag. Dan zijn we allemaal en allemaal is 4, naar het huis van Adriana geweest. ( Fernanda had me gevoerd> eerst werd ik gedropt bij familie van Sara door mn mama waar ik steeds ondervraagd werd over mijzelf en België- again- en opgehemeld werd- hoe goed mijn spaans wel al is en hoe mooi ik ben...) Bij Adriana werden we gevoerderd tot onze buiken barstten... Ik heb ook mn `consejero´ ontmoet. Miriam heet ze, ergens in de 40, met een uitgezakt lichaam, onverzorgde look en niet al te vrolijk. Dus ben ik er niet echt op gebrand om eens met haar af te spreken.
Vrijdag lomito gaan eten met enkele van mn klas in de zaak van mn ouders, daarna rondgehangen in de lomiteria wachtend op een smsje van Texas, aan wie ik had beloofd met haar mee te gaan naar het feestje van Ansor (Duits meisje die hier vorig jaar was en hier nu op reis is en dus... terug naar Duitsland keerde). Het smsje kwam niet want ze was in slaap gevallen en dan ben ik maar weggegaan met enkele gasten die voor mn ouders werken (Sergio,Marcos,Ricardo) en 4 familieleden (Laura,Edu,Gladis,Jose Luis) naar een bar die leek te zijn voor oudjes, waar Marcos me plaatstelijk aanmoedidgde om te blijven tsjupar-en (alcohol drinken) en waar een vint die zowat mn pa kon zijn persé met me wou dansen, en me met man en macht moest meesleuren aangezien ik al half onder de tafel was aan het kruipen... Rond 5u thuis.
Zaterdag dan...geslapen... maar niet genoeg want moe moe moe. S avonds naar de lomiteria geweest (elke avond), er ook WEER gegeten (hallo calorieen!), beetje met mn familie out hangen zo... dan naar huis van Paula, waar ik te vroeg was (kom in ´un rato`> mijn zussen zeiden dat dat zo´n 15min waren, dus op zn Argentijns kwam ik bijna zo`n uur later, wat nog TE vroeg leek aangezien ik haar aantrof in haar pijama) Dan heb ik samen met haar gekeken naar een bang bang film met Danzel Washington die een bodyguard was en het kind dat hij moest beschermen was gekipnapt en hij in de borst geschoten. En dan ging hij de kipnappers gaan volgen en ze een voor een vermoorden. bbrr. Anyway, ben dus naar een feesje geweest, een verjaardag van een kennis van een vriendin van t school. Echt een stom feesje; niemand danste, de muziek stond muisstil (er zijn hier nogal veel politiemannetjes die niet echt op veel heibel gebrand zijn) en na een tijdje kwam zatte Franco vragen als ik niet met zn vriend wou zoenen... Op dat vlak hebben ze nogal een mentaliteit van kleine kindjes... En dan ben ik wel vrij direct naar huis gegaan met Paula,...
Zondag slapen! En Harry Potter gelezen. Ondertussen al aanbeland bij pagina 150 joeepiie! En mijn eerste brief ook ontvangen! Van Tante An inclusief een tekening van Morgane (dankje jij daar sloeber!). S middags, wat anders?, asado gaan eten bij oma en opa waar de hele familie aanwezig was. Om 16u; op naar Paula, die me vergezelde naar het huis van... Paula (een andere, ze noemen hier allemaal zo), waar we Mate dronken (ondertussen vindt ik het al njammie) en vele babbelden tot mijn grote verveling aangezien ik er praktisch niets van verstond. Spaans zorgt nog steeds voor ruis in de communicatie ;p. En s avonds vroeg naar huis gegaan en naar de LOST marathon gekeken met afleveringen die nog niet getoond zijn in België, yeah. Maar ik ben er weer vandoor, hier heb je dus weer je nodige lecteur. Chau x
22:59 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
24-08-06
Salta y Tucuman
Dit zijn hier slechts 2 foto s van de reis die ik heb gemaakt vorig weekend. Niet van mijn camera afkomstig aangezien de kabel om ze op internet te zetten nog ff in een doosje over de oceaan aan het vliegen is dus geduld beste maatjes! Op de foto zie je mij weliswaar, nog steeds herkenbaar, toch? En Sara, die met me meewas, over beter gezegd, ik met haar. Anyway, check it out!
In Tucuman, gelijkend op Salta in een parkachtig ding aan een uit bloemen enzo vervaardigde EN werkende horloge. Alstublieft!
20:39 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
22-08-06
San Martín, Tucuman en Salta
He ongeduldigaards, ik heebb nieuws! Waar zal ik beginnen? De eerste dagen van de week waren vreselijk saai en nutteloos dus zal ik dat maar niet aframmelen. Woensdag dacht ik, ben ik gaan eten in el lometeria van mn oudjes met 2 Duitse meisjes. Dus voor de mensjes die het nog niet snappen> daar worden broodjes vervaardigd met vlees of of of kip, ei, slaaat en tomatoos en frietjes! Blijkbaar een specialiteit hier want ze zijn overal. Donderdag school, ik vindt het nog steeds niet leuk en ik moet een synthese schrijven over een Filosoof en zeggen wat ik ervan vindt en in het Spaans. Zotjes! We zien wel, heb nog een dag. S middags gaan turneeennn in el campo 5. Zo een plaats met vele tennisvelden, volleyvelden en voetbalterreinen die hun groene begrassing ondertussen al verloren hebben. Om 14u30 (wanneer gymnastiek begint) was er zowat niemand en was ik gedwongen om een babbeltje te slaan met mijn leraar, maar hij is wel een leukerd (zonder gezag, maar quasi niemand die hier les geeft heeft controle over de leerlingen, t zijn nogal beetje sloebers hier). De jongens vinden het dan ook weer zo leuk om te vechten en torentjes te maken door op mekaar te gaan springen (het record tot nu toe is 4), en dat allemaal in de klas). En stenen gooien was ook wel een leuke bezigheid diezelfde donderdag. Anyway, genoeg details. Back to gym! Na een tijdje stroomde het merendeel toe ( hier is het namelijk zo> geen zin? Dan kom je gewoon niet af. Te koud buiten? Idem) en begonnen we te volleyballen. Echt vreselijk hier, ze gillen als de bal op hun afkomt, of slaan hem oftewel naar de andere kant van het plein, heel origineel). Daarna naar het huis van Analucía geweest, waar al de maatjes samenkwamen. Maar heb me nogal zwijgzaam gehouden, het is nog steeds moeilijk om deel te nemen in het gesprek en om het... te verstaan! O juist! Nog over donderdag! Het was San Martín-dag en die meneer is blijkbaar heel speciaal zo omdaaaaat hij Chili, Argentina en Peru verlost heeft van de Spanjaarden. We hadden vroeger gedaan met school dus viva San Martín zou ik zeggen maar we moesten wel allemaal in rijtjes staan, het volkslied, het lied van La Rioja zelfs enzo nadat enkele leerlingen intrede deden met de vlaggen. Uhu, ze zijn hier nogal patriatisch aangelegd (of gebruik ik dat woord nu mis?). Elke dag wordt de vlag gehesen, moet iedereen stil zijn en bewegingsloos, wat ik niet echt doorhad toen ik sprintend de school binnenkwam omdat ik te laat was- ow ow.
Maar op naar vrijdag! Ik ben niet naar school geweest- ooee, hoe stout! Maar mijn mama had het voorgesteld, hoe leuk is dat niet? En mn zusjes zijn dan ook maar thuisgebleven. S avonds nog naar el lometeria geweest en naar het huis van oma (ze zegt dat ik op een pop gelijk! ;o) en opa (opa is echt hilarisch grappig en zotjes. Hij vertelde onlangs een jeugdverhaal> Hij had samen met zn buddies een kip van de buren gestolen en ze waren nogal dronken... Ze waren het aan het koken, smeten er beetje peper en zout bij... en ene dronkaard vond dat verf er ook wel bij hoorde. Resultaat> Oranje gezichtjes na het opschrokken van het beestje.) Anyway, het huis van oma en opa staat/ligt/is te vinden naast de winkel en lometeria van mn oudjes. Vrijdagavond is Sara me komen ophalen (inclusief haar liefje, Francisco, maar Fran voor de maten, en voor de Belg die al die namen rap vergeet!) Eerst naar haar huis geweest, waar ik haar papa trof die me direct aan een non-stop ondervraging onderwierp. En zijn eerste reactie was 'beautiful' dus ik val wel redelijk in de smaak van de Argentijntjes hier. En ik ben duidelijk geen Argentijn wegens het enigste blonde lopende ding hier... Anywayy, dan zijn we (en we is Fran,Sara en een vriendin van Sara en mijzelf of course) naar the tabasco Lounge geweest (aaaaaah, ik weet al wat ik donderdagavond gedaan heb- ben pizza gaan eten met Laura de nicht, Edu(ardo) de neef en Ricardo de maat van Laura en employee van mn oudjes)). Dus de tabasco Lounge.. weer pizza gegeten (het was dat of in vuur in vlam staan als oorzaak van picante picante Mexiiiico food) en praktisch plaatselijk in slaap gevallen omdat het al ooo zo laat was (heb nog steeds moeite met mijn wakker-blijven-vermogen). Om 3u30 thuis, gowja, in het huis van Sara waar ik bleef slapen om om (ja, 2 om`s) 7 uur in de morgen al in de auto te zitten op weg naar Tucuman baby! Tucuman ligt boven La Rioja, ook tegen het Andesgebergte en het is zo´n 5 uur in de vroem vroem. Daar verbleven we bij de tante van de mama van Sara (o ja, de mama van Sara was ook mee, of course), echt een leuk mevrouwtje, lijkend op de oma van Pocahontas (love that movie) maar dat Tucumaans vrouwtje was wel niet verstrengeld met een boom. Maar ze was echt superlief en gastvrij (maar dat is een eigenschap die zowat alle Argentijnen bezitten. Hun negatieve eigenschap> ze hebben geen geduld. Wanneer de auto voor je trager rijdt dan jijzelf, begin je te tuuten, probeer je het voorbij te steken, doe je je raam open en geef je hem onder zn voeten. Dat is toch een mogelijkheid die ik vandaag ondervonden heb) En dat vrouwtje heeft mn handen gelezen (ze was echt superintelligent, en kon vloeiend Frans, wist België perfect liggen en was op de hoogte van alles wat zich afspeelt in de wereld). Ze heeft bibliografie ofzo gestudeerd en gelooft dat alles in de handen zit) Mijn handen> een goede levenslijn (jaja, nog lang niet van me af, dus geniet maar van dit jaar), goede liefdeslijn, als ik iets wil achtervolg ik dat (inderdaad, hoe komt het anders dat ik hier in biefstukland ben), geen nerveus type ( daaaar was ik heeelemaal niet mee eens maar soit), een sterke persoonlijkheid, hecht niet zoveel aan materiele dinges (ik overleef nu al 2 volle weken in een huis met een vieze badkamer, een auto die ruikt naar benzine en die naast een stoffige tafel ofzo volledig zou camofleren, en waar ik al 3 kakkerlakken tegen het lijf gelopen ben)... Dus, Tucuman. We hebben zowat rondgereden om me de stad te tonen en ook in de bergen getourd. Heb zowat de helft van mn weekend doorgebracht in de auto... En en en, HET hoogtepunt van mn weekend> ik ben ff weggeweest met een Belgische AFSer die in Tucuman woont. Echt een superleuke. Liesbeth is the name en het deed superdeugd om eens 1) te kunnen praten in je eigen moedertaal (wat rare blikken van omstaanders produceerde) 2) eens te praten over de ervaring hier, en zo de stand van emoties naar het thuisfront toe en zo´n zaken. Ben wel belachelijk gemaakt voor publiek, toen een mimespeler me achtervolgde, wat ik doorhad en toen ik me omdraaide me doodverschoot, tot grote vreugde van de omzittenden. Die smeerlap, ik ben blijkbaar altijd de uitverkorene om te ambeteren voor publiek... Ongeveer hetzelfde overkwam ik op reis naar Barca toen ik rustig aan het lopen was op de Ramblas diep in gesprek met superpipo Leo. Ik schrok me te pletter toen de clown die passeerde ineens op de grond lag en mn been vastklampde. Terug naar Tucuman dus! We zijn dan met Fran en Sara gaan eten in de Mac Donalds (heb nog niet eeeeen keer gezond kunnen eten, volgens mij bestaat dat hier niet gezond eten...) Maandagmorgen vertrokken naar Salta, zo´n 3u van Tucuman... Eenmaal daar aten we bij familie van Estela, de mama van Sara, en ra ra ra... Asado! Wel lekker maar ik verveelde me voor dood. Dan hebben we gelukkig nog ff de stad zelf gaan bezichtigen en weer met de oto in de bergen gereden... Echt mooi hoor (Peter Rudy, je zou je daar nogal amuseren hoor!). S avonds al terug naar Tucuman en direct gaan maffen. Vandaag was t geen school (wegens de dood van San Martín-again> leve San Martín) en heb ik nog ff afgesproken met Liesbeth na lange lange maffen. Daarna gegeten bij Pocahontas familielid en ff naar 'Las manos del mundo´geweest. Een gebouw waar kraampjes staan met prulletjes van over heel de wereld... En daarna, aanzetten met bestemming La Rioja (zucht).
Zo lieverdjes, dat was het weer voor vandaag. Zoen x
03:08 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
14-08-06
Asado y día de niños
¡heyy again! Gisteren stond ik, na een lange siësta (ben blijkbaar nog steeds niet gerecupereerd van het uurverschil, of mss is het door de gewoonte hier om laat te gaan maffen). Anyway> mijn dilema. Normaalgezien ging ik naar een feesje van een meisje van 15, wat jullie daar ver van hier niet weten (tenzij ik het ooit al eens vertelt heb of course) is dat 15 DE leeftijd bij uitstek is. Iedereen draagt chique kleren, intrede met de vader al van die traditionale dinges en fiëstaaa! Mijn mama vondt dat ik dat moooest meemaken maar ondertussen werd ik uitgenodigd om naar een Asado te gaan (O ja, voor de ontwetenden in Argentijnse termen> dat is bbq, jeweetwel (en niet jeweetwel van Harry Potter) (oe, zoveel haakjes)Argentinië is biefstukland) De vorige zin lees je best nog eens opnieuw. Waar zat ik? Dus, Sara (die vriendin vd familie) had me uit genodigd gowja actually had de broer van haar lief me uitgenodigd maar dan wordt het beetje moeilijk voor jullie. Ik wou stiekem niet naar dat 15 feesje en mijn mama ging akkoord. (Later bleek dat toch niemand ging naar dat 15 feesje dus it doesn t really matter- Laura van school was had wrsch nog last v e kater- by the way, La Rioja staat blijkbaar bekend om hun vele tsjupar (= alcohol drinken)). Dus, de Asado was nog vrij leuk, ik stond de hele avond in de kijker, tot groootte ergernis van het vrouwelijk model ter plaatse die normaal alle aandacht opeist. Ik werd ondervraagd over mijzelf tot onze ex-kolonie Congo. Maar heb praktisch heelsan met dezelfde jongen gebabbeld (sprak Engels, how nice is that!?) Dan kwam meneer het model EN narcist binnen ( had zo n hekel aan hem) en die wou dan nog persé een foto. Rond 3u zijn we naar huis geweest (ik bleef slapen bij Sara).
Vandaag was het día de niños, niet moederdag, niet vaderdag maar kindjesdag! Waaaarom voeren ze dat niet bij ons in?! Anyway, we zijn met de hele familie naar het 2e huis geweest van Laura (mn nicht, niet te verwarren met die van t school), vandaag heb ik ontdekt dat haar familie dus rijk is. Een huis, megagrootte tuin, stuk of 5 honden, 2 zwembaden, 2 paarden, paar otoos enzo en springkasteel (speciaal voor kindjesdag) . Veeeel gegeten, in mijn termen toch... zowat iedereen heeft me verwonderd gevraagd of ik echt wel genoeg had. Echte fretters hier! Maar zoveel is er niet over te vertellen en ik ben ondertussen alweer zeer moe (vrij zwaar weekend) en morgen om 7u uit bed voor school)
Dus toedeledoe lieverdjes x
En nog interessant> van t weekend reis ik naar Tucuman met een vriendin van mn mama en haar familie. (dochter en tante) Kweet wel niet als dat een dagje is of 2 ? En over reizen gesproken, in oktober dacht ik ga ik naar Cordoba (wrsch ook maar een dagje) met Laura en haar ouders (die rijkerds) en in januari naar Mar de Plata (de zeee) met mn ouders en zussen en met de familie naar een dorpje in Cordoba. joepie x
03:21 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
12-08-06
Eerste Argentijnse feesje en al ietsje armer
heeyy allemaal! Juist thuis slash wakker. Zal beginnen bij gisterenmorgen. > School gehad, bah. Ik moet heel het schrift overschrijven van Wiskunde, de snoodaard. Geen probleem, maar die moet wel de moeite doen om het uit te leggen. En dan muziek, je moest lik emoties uitbeelden op muziek ofzo, echt vreselijk. Anyway, mn gsm is officieel in werking getreden na een week prutsen dus ik zend jullie wel nog mn nr door. S middags gaan eten bij oma, rijst met linzen (linzen mama!) en een slechte appelsien. Heel de familie was daar weer en de zus van mn mama aanbidt me zowat. (Ze vindt me supermooi) Heb gisteren kadootjes gehad (echt vreselijk;p) > een onderbroek,beehaaa, pijama en ketting. Allemaal butugly maar hoe kan je dat weigeren? Daarna heeft Laura (mn nicht) me meegenomen in de oto met mn 3 zusjes naar een pueblito cerca de aqui (dorpje dus) tegen het Andesgebergte. O ja mama, daaaar is dat meer dus, maar het is verboden om er in te zwemmen. Zeer gevaarlijk (al velen zijn er gestorven omdat ze het toch waagden) want er zijn planten in het water die je naar beneden trekken. Brr, klinkt dat niet als een horrorverhaal? Anyway, heb veel fotootjes maar ik wacht op de kabel om ze op internet te zetten, die momenteel ergens boven Europa of de Atlantische Oceaan vliegt.
Right dus, gisteren mijn eerste Argentijnse party. Waarom? Verjaardagsfeesje van Dario, kerl van mn klas. Waar? In het immense (gowja, vergeleken met mijn huis bv is het wel immens) huis van de oudjes van Dario. Mijn missie? Integreren in de groep. Gelukt? Hmm, zie ik maandag wel.
Dus, het feesje! Om 21u30 kwam Laura, meisje vant school, me ophalen aan t winkeltje van de oudjes en zijn we samen naar la casa de Paula geweest, waar ik vanacht bleef slapen. Toen we eindelijk vertrokken, nadat de meisjes in retard waren wegens ooo nee mn haar en zo van die dinges... heeft el papa de Paula ons gevoerd naar la casa de Dario. Daar hebben we pizza gegeten en gewacht tot de massa kwam... en Franco met de muziek ( Franco is de mooie jongen vd klas). De 'feestzaal' was een soort garageachtig ding met een haar enzo en een grote oude tafel. Hier zijn t echt zuiplappen... inclusief 2 zatlappen onder mn vrienden. Namen> Laura en Esteban. Dat was zo van, hoooollaa yo soy Esteban y tu? Zo van, si , lo sé ;p Beetje zatjes maar best wel grappig. O ja, DE muziek bij uitstek in La Rioja is `La Cumbia´, zo´n booty shaking muziek zo waar klappen in de handjes bij hoort enzo ;p Mja, heb me wel geamuseerd. Zo in groepjes, wordt ik in het midden gesmeten roepen ze tine tine tine en moet ik mn ding doen. Maar dan wel Tina of Tien, ze zijn niet zo sterk op het vlak van pronuciación in andere talen. En zo door iedereen voorgesteld aan iedereen. Zo van hey, dat is Tine, het meisje van België dan droppen ze me daar en moet ik zo sociaal doen en van die dinges. En als het gesprek een wending neemt dat je niet wil, trek je simpelweg een raar gezicht, doen ze een poging om het uit te leggen maar geven ze het op na een tijdje. Dat is dus mijn tacktiek. En zo van Hola Belgica, que linda, enzzoovoorts. O ja, waarom ik stukkie armer ben geworden> iemand heeft mn mooi zwart vestje geript! Hier mag je dus nergens iets achterlaten of je gaat weg zonder! Maar ben er weer vandoor, eten bij oma. Toedeledoe Belgica x
18:07 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
11-08-06
Excuses voor de volgende oninteressantheden
¡ Hola! (Check it out, ne omgekeerd uitroepteken) Anyway, ik kom hier ff verder info doorgeven over mijn verblijf hier. Eerst iets over het leven hier, voor ik het weer vergeet. De stad is vuil, de huisjes hebben maar een etage en een plat dak. Het loopt hier vol met straathonden, en Negro (mijn hond hier, echt een lieverdje) zien we ook maar een paar keer in een dag. O ja, het verkeer! De regel geldt hier zo volgens mij ; om t er eerst, plaats je auto waar die ergens inpast en gewoon... totale chaos. Maar waw, ik ben al 2x voorgelaten in mn verblijf hier- een inspanning hier, geloof me. De auto s rijden graag eens door het rood, en wanneer ze wachten tot het groen wordt, staan ze al over de streep.
Food> Die zotjes hier eten 4 maal per dag. El desayuno is het ontbijt. In deze categorie behoort een koffietje. S middags la comida; meestal vlees, en veel! Rond 19u la merienda, waar mate (typisch aan Argentina, een soort thee. Je neemt dat houten potje, vult het met kruiden, suiker en giet er warm water in,Ik ben er geen fan van) en koekies worden gegeten naar t schijnt. Iedereen hier is verbaasd over de hoeveelheid ik eet, namelijk> zeeer weinig. S morgens eet ik een youghurtje met glas fruitsap (dude, why would you care? maar toch krijg je de details voorgeschoteld!), s middags wat de pot schaft, en s avonds sla ik de maaltijd over en eet ik op aandringen van la mama een stuk fruit ofzo...
De mensen hier zijn echt vriendelijk... Ze begroeten je altijd en geven je zoenen langs alle kanten. Ze nodigen je direct uit enzo. Ondertussen ben ik gistrn dacht ik, of was het eergisteren iets gaan drinken met enkele meisjes v mn klas en heeft Laura me nog eens rondgeleid (ook een chica de mi clase). O ja, gisterenavond met mijn grootste zusje (9jaar) naar el clase de inglés geweest. Echt super! Ik zat daar aan een bankje tussen kleine pipootjes met een glunderende zus naast me en ik was bovendien HET hoogtepunt van de dag ;p. Voor de KA Assebroek-ers> meet the Argentinian Rousselle! Maar ze was echt leuk, en ze was 2 jaar geleden is Brugge geweest (ze vindt het paradeis, en als je het vergelijkt met La Rioja, is dat wel zo!). Anyway, al die kindjes moesten me vragen stellen en ik maar babbelen, altijd aangenaam om beetje te zeveren in Engels! En s avonds ga ik meestal naar lometeria of zoiets; een bussinesstje dat mn ouders hebben denk ik, waar vlees gegrild wordt, in een broodje gestopt wordt met salaaat, tomaat en ei... En frietjes! Daar breng ik mn tijd door met Eduardo (mijn 18jarige neef) en al zn vrienden, die het zeer leuk vinden om me voor de gek te houden en me te ondervragen... Maar ze houden wel van me, jawel! Toen Marcos vroeg als ik een liefje had, stopte die al vlug zn ring weg en zei die dat hij niet getrouwd was ;p (info> 21jaar, woont bij liefje en moeder van lief, heeft kindje van 3maand ofzo, werkt voor mn ouders en is een lieve gast)... Maar echt, t zijn beetje smeerlapjes, maar ze zijn wel leuk en vriendelijk.
Vanmorgen me bijna overslapen, niemand had me gewekt en ik moest zowat bijna in school staan... O right, het eerste lesuur had ik Engels! ( ik mocht kiezen tussen Frans-baahh Frans-, Italiaans wat ik zoo graag zou leren maar mijn Spaans er alleen maar moeilijker op maakt. en Engels> dus Engels, it is!) Mijn klasgenootjes moesten een test maken, en heb hem maar meegedaan- echt supermakkelijk en zalig om eens een les te hebben dat je wel degelijk verstaat! Na school turnen gehad, waar ze geen kloten moeten doen. Daarna naar t huis geweest van meisje van mn klas met al de maten... En dan is mama me komen halen omdat ik naar een verjaardagsfeesje mocht gaan van Lili, een Duitse. Het was niet zo leuk want ik versta nog steeds geen zak van wat ze allemaal vertellen.
O ja, aan papa> mijn nieuw GSM wil maar niet werken, dus morgen neemt Laura me na school mee naar el negocio (de winkel- ja mn hoofd zit vol met een mix van Spaans, Engels en Nederlands). Maar we hebben een simkaart van hier in mijn Belgische cellular gestoken en het werkte niet, dusja. O ja, en ik mis jullie!
Aan Leo> Gistrn dubbelganger van Daniel (!) ontmoet, in Argentijnse versie! ( Even goed als de Brasiliaanse versie hoor;p) O right, gistrn is Sara ( vriendin vd familie die me wou leren kennen) met haar liefje -den Daniel die Fran noemt- me komen oppikken en zijn we een cream gaan fretten. Dus je ziet wel, de mensen zijn hier wel vree sociaal...
Zo, dat was eigelijk pure gedetailleerd geleuter, excuses daarvoor. Muchos besos de Argentina.
04:07 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
08-08-06
Eerst schooldag
Hola pipos. Vandaag om 7u moeten opstaan - zucht, ik bevindt me officeel weer in het niet vakantie leven- om 8 uur in klas te zitten. Mn mama dropt eerst mn zussen af aan hun school en brengt mij dan naar el colegio provincial. Nadat er in heel de school een stilte heerste omdat de Argentijnse vlag eerst gehesen werd (o my god) werd ik in de verkeerde klas gedropt, met veel mooie jongens... ik had er geen problemen mee... en ik moest dan veranderen en dan hun zeer leuke reactie> oooo nooo ;p Dan in Humane gedropt, de helft kan zich niet schelen dat ik er ben, door de anderen goed opgevangen en we gaan seffes iets gaan drinken. Communiceren is nog steeds heel moeilijk, maar ik doe echt mn best en kan me wel redden. Praktisch niemand spreekt hier deftig Engels. En morgen denk ik ga ik met Sofia mee naar de klas Engels omdat haar juf me wil leren kennen, vrijdag al 2 fuiven uitnodigingen maar kga naar die van een jongen v mn klas en dan nog een vriendin vd familie waar ik alleen met chat die veel voorstelt om weg te gaan... De mensen hier zijn echt open en lief... Zo van mira, eso está la chica de Belgica en zoen. En soms ...Belgica? ;p Vandaag ontdekt dat er geen klink aan mn deur hangt (heel spannend detail)en heb ook geen brievenbus dus heb geen idee hoe dat hier marcheert om briefjes te ontvangen. Ook al een kakkerlak moeten doodmeppen, mn huis is echt bah. Ondertussen nieuwe gsm gekocht, dus je hoeft niet meer te zenden naar mn ouden, zal het toch niet ontvangen.Genoeg for now. Toedels x
20:15 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Facebook |
07-08-06
heeyy belgië
00:14 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Facebook |
03-08-06
Laaste bericht op Belgische bodem
Greetings fellow citizens! Dit wordt dus mijn laatste berichtje hier.
~*Om 5u30 wordt ik in Zaventem verwacht
~*Om 8u zit ik op het vliegtuig, op weg naar Madrid
~*Rond 10u moet ik daar overstappen op een vliegtuig richting Buenos Aires
~*Rond 20u kom ik daar aan, maar ik weet niet als het 20u deze tijd is of daar, want er is een verschil van 5u.
Anyway, de eerste 2 dagen ben ik op 'kamp', zodat de AFSers elkaar zouden leren kennen. & dan moet ik een binnenlandse vlucht/ bus nemen om naar het noorden, La Rioja, te gaan.
O & nog iets! Ik wou iedereen bedanken voor de kaartjes, cadootjes enzo.
10:02 Gepost door Uw Tine in biefstukland in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |
12-07-06
NEWSFLASH
héééy!
ik heb niiieuws! Toen ik uren doorbracht in banken om de financiële zevers in orde te brengen, heeft AFS mijn mam opgebeld. Namelijk> er zijn Argentijnse sloebers die me in huis willen nemen! En daarom ; iiinfoo! Mijn familie heet 'Azcura'. Ik heb een papa, Hugo van 1964, een mama, Estela Tasiukaz van '60 en 3 zusjes. Het is een tweeling van '98 die Josefina en Victoria heten en dan nog een zusje van in '97, Sofia. De familie heeft ook een hond & een kat. Mijn papa is een bussinessman... Ik ga naar school in 'el colegio provencial', een publieke school dat 2500 lln telt & nog 2 andere AFS-ers. Ik moet er wetenschappen volgen, wat eum... voor mij toch wel vrij vreselijk is wegens een knoeier te zijn op het wetenschappelijke vlak. Mijn schooluren lopen van 8u tot 13u en de vakken die ik moet volgen zijn ; 2u Wisk, 2u Aardr, 2u Chemie, 2u Fysica, 2u Sport, Literatuur & Engels. O right! Mijn locatie! Ik zal wonen in 'La Rioja', de hoofstad van de provencie 'La Rioja' in het noorden van Argentinië en het is bovendien een stad dat in plein nature ligt (waw Frans, nooit gedacht dat ik dat nog eens zou toepassen). Je vindt er zo'n oranje rotsen van in 'the lion king' enzo, een meer waar er veel aan watersport wordt gedaan,... Stiekem toch een beeeetje telleurgesteld over de locatie want het is zo een afgelegen stad, bijna de enigste in de provencie 'La Rioja', dus zal het moeilijk worden om andere steden te bezoeken, wat ik zooo graag zou willen...mja, t zal wel super worden : ) Zo! Dat is het so far, ik post wel nog iets als ik meer weet.
Maar als afsluiter 'tromgeroffelderoffel'...mijn aaadres! > LA FAMILIA AZCURRA (TINE MAHIEU) BECCAR VALERA N°460 - B° SAN ROMAN,5300 LA RIOJA , ARGENTINA
& enkele sfeerfoto's
13:36 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |
17-06-06
Inleiding op het AFS-gebeuren.
Hé beste pipos.
Zoals jullie al wel eens vernomen hebben (zoniet> snoodaards!) verlaat ik mijn vaderland om een jaartje in Argentinië te verblijven in een gastgezinnetje & daar mijn 6e middelbaar opnieuw doen.
DE vertrekdatum luidt 4 augustus 2006, & sindsdien is dit petito landje van mijn aanwezigheid verlost (lucky bastards) & zal nu met mijn zeverheden de Argentijntjes gaan teisteren.
Heb al de nodige voorbereiden gehad; een WWW-weekend waar Mathieu me had klaargestoomd om naar Brasil te gaan, wat dus Argentinië werd ;p & zéér veel leuke mensen heb leren kennen van de AFS-familie, een orientatieweekend waar we buiten een uur in de kou moesten staan om tot de bedenking te komen dat we toch wel eenzaam zullen zijn, een plakboekdag (woehoe> knutselen!) & bowling, waar ik mijn plaatselijke groep bijna had ingemaakt (2e plaats) , paar keer gaan drinkjes doen, en het harde AFScheid.
Maar eerst nog een goede maand thuis om nog vollop van de Belgische sferen zal genieten op festivalletjes als Werchter (checken als ik kan overleven), Polé Polé (kan mezelf dan al testen op het exotisch dansen en het cocktail drinken, maar daar ben ik al helemaal op afgestemd ;p), huizenruil met Loft in Brussel (shooopppeeen!), afscheidsfeesjes, verjaardag en zo'n dingetjes waar veel geld verspild bij wordt.
Maar bij deze verlaat ik jullie allen eventjes want ik moet me weer gaan installeren aan mijn buro voor de nodige materie te kunnen verwerken (exames hé-bah).
ow right! Laten we eerst nog even in stilte genieten van dit volgende nieuwsbericht> ARGENTINA vs Servië Montenegro 6-0 wippppa! hoef me nu niet meer te schamen over de voetbalcapaciteiten van mijn (toekomstige) thuisbasis!
ZOEN x
15:38 Gepost door Uw Tine in biefstukland | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |